باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ                                                                 گر کافر و گبر و بت‌پرستی باز آ                این درگه ما درگه نومیدی نیست                                                          صد بار اگر توبه شکستی باز آ
یا رب مکن از لطف پریشان ما را                                                          هر چند که هست جرم و عصیان ما را           ذات تو غنی بوده و ما محتاجیم                                                          محتاج بغیر خود مگردان ما را
یا رب ز کرم دری برویم بگشا                                                                    راهی که درو نجات باشد بنما
مستغنیم از هر دو جهان کن به کرم                                                             جز یاد تو هر چه هست بر از دل ما
بیطاعت حق بهشت و رضوان مطلب                                               بی‌خاتم دین ملک سلیمان مطلب     
     گر منزلت هر دو جهان میخواهی                                                  آزار دل هیچ مسلمان مطلب
از بار گنه شد تن مسکینم پست                                                          یا رب چه شود اگر مرا گیری دست            گر در عملم آنچه ترا شاید نیست                                                         اندر کرمت آنچه مرا باید هست
یاد تو شب و روز قرین دل ماست                                                            سودای دلت گوشه نشین دل ماست
از حلقهٔ بندگیت بیرون نرود                                                                        تا نقش حیات در نگین دل ماست
افسوس که ایام جوانی بگذشت                                                                      دوران نشاط و کامرانی بگذشت
تشنه بکنار جوی چندان خفتم                                                                       کز جوی من آب زندگانی بگذشت
دل گر چه درین بادیه بسیار شتافت                                            یک موی ندانست و بسی موی شکافت
گرچه ز دلم هزار خورشید بتافت                                                         آخر به کمال ذره‌ای راه نیافت
با علم اگر عمل برابر گردد                                                                 کام دو جهان ترا میسر گردد
مغرور مشو به خود که خواندی ورقی                                               زان روز حذر کن که ورق بر گردد
خرم دل آنکه از ستم آه نکرد                                                          کس را ز درون خویش آگاه نکرد
چون شمع ز سوز دل سراپا بگداخت                                              وز دامن شعله دست کوتاه نکرد
از لطف تو هیچ بنده نومید نشد                                                 مقبول تو جز مقبل جاوید نشد
مهرت بکدام ذره پیوست دمی                                                 کان ذره به از هزار خورشید نشد
این عمر به ابر نوبهاران ماند                                                    این دیده به سیل کوهساران ماند
ای دوست چنان بزی که بعد از مردن                                   انگشت گزیدنی به یاران ماند
خواهی که خدا کار نکو با تو کند                                                ارواح ملایک همه رو با تو کند                                
یا هر چه رضای او در آنست بکن                                            یا راضی شو هر آنچه او با تو کند
عشق آمد و گرد فتنه بر جانم بیخت                                   عقلم شد و هوش رفت و دانش بگریخت
زین واقعه هیچ دوست دستم نگرفت                                   جز دیده که هر چه داشت بر پایم ریخت
ای ذات و صفات تو مبری زعیوب                                                     یک نام ز اسمای تو علام غیوب
رحم آر که عمر و طاقتم رفت بباد                                                     نه نوح بود نام مرا نه ایوب