آغاز شد به نام تو صدر کلام ما                                           ای آنکه زنده است ز نام تو نام ما
مولوی
آفرین جان آفرین پاک را                                                 عرش را بر آب بنیاد او نهاد
آنکه جان بخشید و ایمان خاک را                                      خاکیان را عمر بر باد او نهاد
عطار
آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست                       هر کجا هست خدایا به سلامت دارش
حافظ
آدمی‌زاده طرفه معجونی است                                             کز فرشته سرشته وز حیوان
گر کند میل این، شود پس از این                                     وار کند میل آن شود به از آن
مولانا
آتش آن نیست که از شعله او خندد شمع                                        آتش آن است که در خرمن پروانه زدند
حافظ
آسمان بار امانت نتوانست کشید                                                   قرعه ى فال بنام من دیوانه زدند…
حافظ
آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند                                                    آیا بود که گوشه ی چشمی به ماکنند
حافظ
آنکس که تو را شناخت جان راچه کند                                  فرزند و عیال و خانمان را چه کند
مولوی
آسايش دو گيتي تفسير اين دو حرف است                 با دوستان مروت با دشمنان مدارا
حافظ
آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش                       این چراغی است کزین خانه به آن خانه برند
حافظ
آیینه چون نقش تو بنمود راست                                                       خود شکن آیینه شکستن خطاست
نظامی
آن همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود                             عاقبت در قدم باد بهار آخر شد
حافظ
آینه روزی که بگیری به دست                                           خود شکن آنروز مشو خودپرست
نظامی
آب حيات من است خاك سر كوي دوست                گر دوجهان خرمي است ما وغم روي دوست
سعدی
آن را که بصارت نبود یوسف صدیق                         جایی بفروشد که خریدار نباشد
سعدی
آندم که با تو باشم یک سال هست روزی             و آندم که بی تو باشم یک لحظه است سالی
حافظ
آن شنیدستی که در اقصای غور                                               با رسالاری بیفتاد از ستور
گفت: چشم تنگ دنیا دوست را                                                یا قناعت پر کند یا خاک گور
سعدی
آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست                              عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی
حافظ
اول دفتر به‌نامِ ایزدِ دانا                                                         صانعِ پروردگار، حَیّ توانا
سعدی
از علی آموز اخلاص عمل                                                           شیر حق را‌ دان مطهر از دغل
در غزا بر پهلوانی دست یافت                                                زود   شمشیری بر آورد و شتافت
مولانا
ای برادر تو همان اندیشه‌ای                                               مابقی تو استخوان و ریشه‌ای
گر گل است اندیشه‌ی تو گلشنی                                     و آر بود خاری، تو هیمه‌ی گلخنی
مولانا
ای بسا هندو و ترک همزبان                                                        ای بسا دو ترک چون بیگانگان       
 پس زبان محرمی خود دیگرست                                                  همدلی از همزبانی بهترست
مولوی
ای نسیم سحری بندگی من برسان                              که فراموش مکن وقت دعای سحرم
حافظ
از هر چه می‌ رود سخن دوست خوش تر است                                   پیغام آشنا نفس روح پرورست
سعدی
از پای تاسرت همه نور خدا شود                                       در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی
حافظ
ادب و شرم تورا خسرو مه رویان کرد                          آفرین برتو که شایسته صد چندینی
حافظ
افسوس که آنچه برده ام باختنیست                         بگذاشته ام هرآنچه برداشتنیست
بشناخته ها تمام نشناختنیست                                   برداشته ام هر آنچه باید بگذاشت
خواجه نصیر الدین طوسی
ای مگس عرصه سیمرغ نه جولامگه توست                  عرض خود میبری و زحمت مامیداری
حافظ
الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد            مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم
حافظ
ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی                                    دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی
حافظ
از نسیم سحر آموختم و شعلۀ شمع                                     رسم شوریدگی و شیوۀ شیدایی را
شهریار
از خدا جوييم توفيق ادب                                                           بي ادب محروم ماند از لطف رب
سعدي
از مكافات عمل غافل مشو                                                          گندم از گندم برويد جو ز جو
خواجه عبدالله انصاري
افتادگي آموز اگر طالب فيضي                                                             هرگز نخورد آب، زميني كه بلند است
پوریای ولی
اگر اهل دلي ديدي، سلام من رسان بر وي                                       که كمتر يافتم هرجا فزونتر جستجو كردم
صابر همدانی
اگر بيني كه نابينا و چاه است                                                            اگر خاموش بنشيني گناه است
صائب تبريزي
اي كه دستت مي رسد كاري بكن                                              پيش از آن كز تو نيا  ید هیچ کار
سعدي
ای زبان هم گنج بی‌پایان تویی                                                          ای زبان هم رنج بی‌درمان تویی
مولوی
اگر در دیده ی مجنون نشینی                                                       به غیر از خوبی لیلی نبینی
وحشی بافقی
امشب تو را بخوبی نسبت به ماه کردم                                تو خوبتر ز ماهی، من اشتباه کردم
فروغی بسطامی
آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جا                                  از جوانی حسرت بسیار می‌ماند به جا
صائب
ای باغبان ای باغبان آمد خزان آمد خزان                         بر شاخ و برگ از درد دل بنگر نشان بنگر نشان
مولانا
ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست
شب تار است و ره وادی ایمن در پیش
آتش طور کجا موعد دیدار کجاست
هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد
در خرابات بگویید که هشیار کجاست
آن کس است اهل بشارت که اشارت داند
نکته‌ ها هست بسی محرم اسرار کجاست
هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت گر بی‌کار کجاست
باز پرسید ز گیسوی شکن در شکنش
کاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست
عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو
دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست
ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی
عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست
حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج
فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست
حافظ 
اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من
دل من داند و من دانم و دل داند و من
خاک من گل شود و گل شکفد از گل من
تا ابد مهر تو بیرون نرود از دل من
مولانا
این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت
چون آب به جویبار و چون باد به دشت
هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت
روزی که نیامده‌ ست و روزی که گذشت
خیام
ای همه هستی ز تو پیدا شده
خاک ضعیف از تو توانا شده
زیر نشین علمت کاینات
ما بتو قائم چو تو قائم بذات
نظامی
ای دیو سپید پای در بند!
ای گنبد گیتی! ای دماوند!
ملک الشعرای بهار
ای یوسف خوش نام ما خوش می‌روی بر بام ما          ای درشکسته جام ما ای بردریده دام ما
ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما          جوشی بنه در شور ما تا می شود انگور ما
ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما          آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما
ای یار ما عیار ما دام دل خمار ما          پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما
در گل بمانده پای دل جان می‌دهم چه جای دل          وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای ما
مولوی
ای عشق خندان همچو گل
وی خوش نظر چون عقل کل       
   خورشید را درکش به جل
ای شهسوار هل اتی
مولوی
ای یوسف آخر سوی این یعقوب نابینا بیا          ای عیسی پنهان شده بر طارم مینا بیا
از هجر روزم قیر شد دل چون کمان بد تیر شد          یعقوب مسکین پیر شد ای یوسف برنا بیا
مولوی
ای یار ما دلدار ما ای عالم اسرار ما          ای یوسف دیدار ما ای رونق بازار ما
نک بر دم امسال ما خوش عاشق آمد پار ما          ما مفلسانیم و تویی صد گنج و صد دینار ما
مولوی
ای که تو ماه آسمان ماه کجا و تو کجا          در رخ مه کجا بود این کر و فر و کبریا
جمله به ماه عاشق و ماه اسیر عشق تو          ناله کنان ز درد تو لابه کنان که ای خدا
مولوی
ای بگرفته از وفا گوشه کران چرا چرا          بر من خسته کرده‌ای روی گران چرا چرا
بر دل من که جای تست کارگه وفای تست          هر نفسی همی‌زنی زخم سنان چرا چرا
مولوی
ای مهر تو در دل‌ها وی مهر تو بر لب‌ها          وی شور تو در سرها وی سر تو در جان‌ها
تا عهد تو دربستم عهد همه بشکستم          بعد از تو روا باشد نقض همه پیمان‌ها
سعدی
ای صورت هر شادی اندر دل ما یادی          ای صورت عشق کل اندر دل ما یاد آ
مولوی
از هر چه می‌رود سخن دوست خوشترست          پیغام آشنا نفس روح پرورست
سعدی
آب حیات منست خاک سر کوی دوست          گر دو جهان خرمیست ما و غم روی دوست
سعدی
ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست          گر امید وصل باشد همچنان دشوار نیست
سعدی
 
آخر ای کعبه مقصود کجا افتادی          که خود از هیچ طرف حد بیابان تو نیست
گر برانی چه کند بنده که فرمان نبرد          ور بخوانی عجب از غایت احسان تو نیست
سعدی
ای جان خردمندان گوی خم چوگانت          بیرون نرود گویی کافتاد به میدانت
سعدی
 
ای بوی آشنایی دانستم از کجایی          پیغام وصل جانان پیوند روح دارد
سودای عشق پختن عقلم نمی‌پسندد          فرمان عقل بردن عشقم نمی‌گذارد
باشد که خود به رحمت یاد آورند ما را          ور نه کدام قاصد پیغام ما گذارد
سعدی
 
آن را که غمی چون غم من نیست چه داند          کز شوق توام دیده چه شب می‌گذراند
وقتست اگر از پای درآیم که همه عمر          باری نکشیدم که به هجران تو ماند
سوز دل یعقوب ستمدیده ز من پرس             کاندوه دل سوختگان سوخته داند
           دیوانه گرش پند دهی کار نبندد                                         ور بند نهی سلسله در هم گسلاند
سعدی
 
آتش آن نیست که از شعله او خندد شمع
آتش آن است که در خرمن پروانه زدند (حافظ)