ابر رحمت در دهانش گوهر شهوار ریخت           چون صدف هر کس در این دریا دهن را پاک کرد
اثر ظلم محال است به ظالم نرسد                                ناله پیش از هدف از پشت کمان می خیزد
اختیاری نیست صائب اضطراب ما ز عشق                  دست و پایی می زند هرکس که در دریا فتاد
ارباب درد از پی سامان اشک و آه                          آتش ز سنگ و آب ز گوهر گرفته اند
از اشک و آه من اثر از عزم سست رفت                  این بی جگر میان سپاه کسی مباد
از انتظار دیده ی یعقوب شد سفید                           هیچ آفریده چشم به راه کسی مباد
از این قلمرو ظلمت گذشتن آسان نیست                         دلی به روشنی آفتاب می باید
از این مصاف سر آن کس برد که چون خورشید                     هزار تیغ به یک بار از نیام کشید
از آن عاشق به آتش های رنگارنگ می سوزد               که آن روی لطیف از هر نگه رنگ دگر گیرد
از آن همیشه بود روی شمع نورانی                      که اشک در دل شب های تار می بارد
از آه عندلیب محابا نمی کنند                                این غنچه ها که در بغل خار می روند
از بزرگان لطف با کوچک دلان زیبنده است              چون سلیمان گفت و گو از مور می باید کشید
از بهر دل چه رنج عبث سینه می برد؟                       آیینه دان چه فیض ز آیینه می برد؟
از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد                            منع بی طاقتی قبله نما نتوان کرد
از تحمل می توان مغلوب کردن خصم را                       زیر دست از چرب دستی آب را روغن کند
از ترکتاز عشق کسی جان نمی برد                            این سیل بر خرابه و آوار می زند
از توبه ی شکسته زمین گیر خجلتم                         این شیشه ی شکسته به راه کسی مباد
از جوان حرص فزون است کهن سالان را                     خار چون خشک شود بیش شلایین گردد
از جهان چشم بپوشید که این خاک سیاه                     سرمه ی خواب به چشم و دل بیدار کشد
از حریصان نیست چیزی در جهان جز آه سرد              یادگار از عنکبوتان رشته ی آمال ماند
از حریم عشق ما را هیچ کس بیرون نکرد                    این سپند از شوخی خود دور از مجمر فتاد
از خم چوگان گردون گوی بیرون برده است                    در گریبان تامل هر که سر پنهان کند
از خود بر آی زود که گردد گزنده تر                            چندان که زهر در بّن دندان مار ماند
از دل نمی رسد نفس عاشقان به لب                           بلبل ز بی غمی است که فریاد می زند
از دورویان در جهان آثار یکرنگی نماند                    کاش زین گلزار این گل های رعنا کم شود
از دهان پاک می گردد سخن کامل عیار                    قطره چون افتاد در دست صدف گوهر شود
از دیدن اوضاع جهان چشم فرو پوش                         جز تفرقه زین خواب پریشان چه گشاید؟
از روزگار هر که به گردون برد پناه                             از سادگی سفینه به گرداب می برد
از زمین شور، آب تلخ می آید برون                               بی دماغان را ز خود آزار می باید کشید
از سفر کردن ظاهر نشود کار تمام                          صائب از خویش چو مردان سفری باید کرد
از شبیخون نسیم سحر ایمن گردد                                شمع پیراهن اگر از پر پروانه کند
از شرم نور عاریه گردید آب شمع                              سرگرم هیچ کس به کلاه کسی مباد
از صبوری در گشاد کارها بگزین کلید                            برنیاید هیچ قفل محکمی با این کلید
از صدر تا رسند بزرگان به آستان                                  از عالم آستانه نشینان گذشته اند
از ضعیفان گوشه ی چشم مروت وا مگیر                        فربه انصافان شکار صید لاغر کرده اند
از فکر کنی خالی اگر شیشه ی دل را                           از ذکر خدا پُر ز پریزاد توان کرد
از کار من گره نگشوده است هیچ کس                            گاهی به دادِ آبله ام خار می رسد
از گرانان هر که چون عنقا گران جانی کشید                    بار کوه قاف بتواند به آسانی کشید
از گفت و گوی پوچ ندارد حباب هیچ                           از خامشی صدف به گهر زود می رسد
از ملامت ترک نتوان کرد شغل عشق را                         پا به زخم خار نتوان صائب از گلشن کشید
از هجوم زاغ جای خنده بر گل تنگ شد                      زین سیاهی زود از این گلزار بلبل می پرد
استخوان در تن من پنجه ی مرجان گردید                          زان میی کز لب لعل تو به جامم کردند
اشک تلخی در بساطش ماند از برگ حیات              هر که چون گل زندگانی صرف آب و رنگ کرد
اشکش ز دل غبار کدورت نمی برد                            چشمی که تر به یاوری توتیا کنند
اگر از باده شود چهره ی خوبان رنگین                           باده از چهره ی رنگین تو رنگین گردد
اگر از تشنه لبی آب شود دانه ی دل                           به ازان است که از ابر کرم سبز شود
اگر از جلوه ی مینا گذرانی خود را                         فیض نازل به تو از عالم بالا گردد
اگر به سوختگان گرم بر خوری چه شود؟                         نه شعله نیز به تعظیم خار می خیزد؟
اگر بی پرده در بازار مصر آیی، زلیخا را                        تماشای تو از یوسف خریدن باز می دارد
اگر بیعانه خواهد زلف او عقل و دل و دین را                  بده صائب که چند و چون در این سودا نمی گنجد
اگر چه تشنه فریب است موجه های سراب                      مرا به جلوه ی دنیا شکار نتوان کرد؟
اگر چه نخل بی برگم به عشق امّیدها دارم                   که آتش خار بی گل را گل بی خار می سازد
اگر خرمن ندارد مزرع ما خوشه چین دارد                 اگر باران به کشت ما نبارد مور می بارد
اگر دریای رحمت این سبک دستی نفرماید              که را دارم غبار از چهره ی سیلاب من شوید؟
اگر دل را ز تن خواهی جدا، بر آه زور آور                    که روز باد، کاه از دانه در یک دم جدا گردد
اگر دو یار موافق زبان یکی سازند                              فلک به یک تنِ تنها چه می تواند کرد؟
اگر ز اهل دلی با شکستگی خوش باش                      که دل شکسته چو گردد یکی هزار شود
اگر ز خویش تو پهلو تهی توانی کرد                     چو ماه عید رکاب تو آسمان گیرد
اگر گرد تعلق راهرو از دامن افشاند                         چه کار از دست خشک خاردامن گیر می آید؟
اگر گل صائب آب روی خود در پای او ریزد             محال است این که از خاصیت خود خار برگردد
اگر نه عشق حقیقی درین جهان باشد                          که روی من به جهان مجاز می آرد؟
اگرچه از رم آهوست بیش وحشت من                           مرا به گردش چشمی توان به دام کشید
امید هست تو را بی سخن رحیم کند                            همان که سرمه ی خاموشیم به کام کشید
امید هست تو را مهربان ما سازد                                   همان که آتش سوزنده را گلستان کرد
اوست غواص که گوهر به کف آرد، ورنه                   سیر این بحر ز هر خار و خسی می آید
اهل دردی صائب از عالم دچار ما نشد                     در دل ما حسرت این گوهر نایاب ماند
اهل غفلت برنمی آیند با روشن دلان                      قطره ی آبی ز جا خواب گران را می برد
ای ابر بی مروت تا چند خشک مغزی؟                       ما را غبار خاطر از دیده ها نهان کرد
ای بسا رزم که مردی سپر انداختن است                    به شجاعت همه جا دست به در نتوان کرد
ای سپند از لب خود مهر خموشی بردار                     که عجب آتش فریاد رسی می آید
ای گل شوخ که در شیشه گلابت کردند                      هیچ یادت ز اسیران قفس می آید؟
ای مدعی بسوز که عشاقِ بی زبان                              صد داستان به یک تپش دل ادا کنند
ایام عمر زود به انجام می رسد                              زین سان که ماه می رود و سال می پرد
ایمن ز من مباش که در سینه ی من است                       آهی که دشنه بر جگر ماه می زند
این جسم چون سفال که سنگ است ازو دریغ                  گر پروری به خون جگر، جام جم شود
این راه دور زود به انجام می رسد                            از دستِ اختیار، عنان گر رها کنند
این طراوت که گل روی تو را داده خدا                       می تواند نفس سوخته را ریحان کرد
این گران پرواز از فریاد بلبل برنخاست                       کی به شبنم خواب ناز از دیده ی گل می پرد
آب شد دل ز انتظار و چهره ی مطلب ندید                  در دل آیینه ی ما حسرت تمثال ماند
آتش خشم به یاقوتِ مدارا چه کند؟                            تندی سیل به همواری دریا چه کند؟
آدمی را عشق صائب می کند کامل عیار                  نیست هر کس را که درد عشق، آدم کی شود؟
آرزوی خام مردم را به دوزخ می برد                         عودهای خام را در کار مجمر کرده اند
آزادگان که دست به عالم فشانده اند                              سیر بهشت در دل بی مدعا کنند
آسایشِ تن غافلم از یاد خدا کرد                                   همواری این راه مرا سر به هوا کرد
آسوده است عشق ز تدبیر عقل پوچ                            کی شیر تکیه بر دم روباه می زند
آن چه می آید از افکار تو بر دل صائب                      از می ناب کجا آید و کی می آید؟
آن چه می خواهند از دنیا به ایشان رو نهد                  رو به دنیا کردگان گر پشت بر دنیا کنند
آن راهروی را که بود آبله در دل                               از نیشتر خار مغیلان چه گشاید؟
آن روز می شویم ز سرگشتگی خلاص                       که انجام ما به نقطه ی آغاز می رسد
آن که می بست به ظاهر در صحبت با خلق                با دو صد دست به باطن در شهرت می زد
آن ها که به فردوس رخ یار فروشند                           از سادگی آیینه به زنگار فروشند
آن ها که دل به عقده ی گوهر نبسته اند                     چون موج از این محیط سبک بار می روند
آنان که تگیه گاه خود از خار کرده اند                      چون گل جبین گشاده ز گلزار می روند
آنان که دل ز کینه سبک بار کرده اند                             بالین و بستر از گل بی خار کرده اند
آنها که در بلندی فطرت یگانه اند                                   در شهر خویش تلخی غربت کشیده اند
آنها که دید یوسف از اخوان سنگ دل                               خونش به گردن است که یاد وطن کند
آه سرد است گشاینده ی دل های غمین                             از دل غنچه گره باد سحر باز کند
آیینه خاطران گهی از بیم چشم زخم                          دانسته زیر پرده ی زنگار می روند