ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جدایی

چه کنم؟ که هست اینها گل باغ آشنایی

همه شب نهاده‌ام سر، چو سگان، بر آستانت

که رقیب در نیاید به بهانهٔ گدایی

مژه‌ها و چشم یارم به نظر چنان نماید

که میان سنبلستان چرد آهوی ختایی

در گلستان چشمم ز چه رو همیشه باز است؟

به امید آنکه شاید تو به چشم من درآیی

سر برگ گل ندارم، به چه رو روم به گلشن؟

که شنیده‌ام ز گلها همه بوی بی‌وفایی

به کدام مذهب است این؟ به کدام ملت است این؟

که کشند عاشقی را، که تو عاشقم چرایی؟

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که برون در چه کردی؟ که درون خانه آیی؟

به قمار خانه رفتم، همه پاکباز دیدم

چو به صومعه رسیدم همه زاهد ریایی

در دیر می‌زدم من، که یکی ز در درآمد

که: درآ درآ عراقی که تو خاص از آن مایی
 
مشو،مشو،ز من خسته دل جدا ای دوست                     مکن،مکن،به کف اندهم ره ای دوست
برس که بی تو مرا جان به لب رسید برس                   بیا که بر تو فشانم روان بیا ای دوست
بیا که بی تو مرا برگ زندگانی نیست                         بیا که بی تو ندارم سر بقا ای دوست
اگر کسی به جهان در کسی دگر دارد                         من غریب ندارم مگر تو ای دوست
چه کرده ام که مرا مبتلای غم کردی؟                         چه اوفتاد که گشتی ز من جدا ای دوست؟
کدام دشمن بدگو میان ما افتاد؟                                 که اوفتاد جدایی میان ما ای دوست
از آن نفس که جدا گشتی از من بیدل                          فتاده ام به کف محنت میازما ای دوست
ز شادی همه عالم شدست بیگانه                               دلم که با غم تو گشت آشنا ای دوست
ز روی لطف و کرم شاد کن بروی خودم                    که کرد بار غمت پشت من دو تا ای دوست
ز همرهی عراقی ز راه واماندم                               ز لطف بر در خویشم رهی نما ای دوست
جز دیدن روی تو مرا رای دگر نیست                             جز وصل توام هیچ تمنای دگر نیست
این چشم جهان بین مرا در همه عالم                                جز در سر کوی تو تماشای دگر نیست
وین جان من سوخته را جز سر زلفت                              اندر همه گیتی سر سودای دگر نیست
یک بوسه ربودم ز لبت دل دگری خواست                        فرمود فراق تو که:فرمای دگر نیست
هستند تو را جمله جهان واله و شیدا                                لیکن چو منت واله و شیدای دگر نیست
عشق شوری در نهاد ما نهاد                           جان ما در بوته ی سودا نهاد
گفتگویی دز زبان ما فکند                              جستویی در درون ما نهاد
داستان دلبران آغاز کرد                                آرزویی در دل شیدا نهاد
رمزی از اسرار باده کشف کرد                       راز مستان جمله بر صحرا نهاد
قصه خوبان به نوعی باز گفت                        کآتشی در پیر و در برنا نهاد
چون نبود او را معین خانه ای                        هرکجا جا دید رخت آنجا نهاد
حسن را بر دیده خود جلوه داد                         منتی بر عاشقان شیدا نهاد
هم به چشم خود جمال خود بدید                        تهمتی بر چشم نابینا نهاد
بهر آشوب دل سوداییان                                 خاک فتنه بر رخ زیبا نهاد
تا تماشای وصال خود کند                               نور خود در دیده بینا نهاد
تا کمال علم او ظاهر شود                               این همه اسرار بر صحرا نهاد
شور و غوغایی بر آمد از جهان                       حسن او چون دست در یغما نهاد
آن را که چو تو نگار باشد                        با خویشتنش چه کار باشد؟
ناخوش نبود کسی که او را                       یاری چو تو در کنار باشد
نا خوش چو منی بود به پیوست                  دل خسته و جان فگار باشد
وان دیده که او ندیده رویت                       شاید اگر آشکار باشد
آن کس که جدا فتاده از تو                        دور از تو همیشه زار باشد
بیچاره کسی که در دو عالم                      جز تو دگریش یار باشد
خرم دل آن کسی که او را                        اندوه تو غمگسار باشد
تا کی دلم ای عزیز چون جان                    بر خاک در تو خوار باشد؟
نامد گه آن که خسته ای را                       بر درگه وصل بار باشد؟
تا چند دل عراقی آخر                            در زحمت انتظار باشد