داشت بی دردی به زندان تن آسانی مرا                        زخم تیغ او در رحمت به رویم باز کرد
داغ از حرارت جگرم داد می زند                                 آتش به سوز سینه ی من باد می زند
داغ محرومی اگر آب کند سائل را                               به از آن است که شرمنده ی احسان گردد
داغ ناسور مرا تحریک کس در کار نیست                      آتش ما کی به بال طرف دامن می پرد؟
دامن افتادگی از کف مده کین کیمیا                           از برای سربلندان خاک را سجاده کرد
دامن آه سحر را مده از کف صائب                               که فتوحات در این زیر لوا می باشد
دامن شادی چو غم آسان نمی آید به دست                   پسته را خون می شود دل تا لبی خندان کند
دامن هر که بود پاک ز عصیان صائب                           چون سیاووش ز آتش به سلامت گذرد
در این دریای پر گوهر سعادت جستن از اختر                  به آن ماند که موری دانه از مور دگر گیرد
در این زمانه چنان پست شد ترانه ی عشق                      که در بهار نخیزد ز بلبلان فریاد
در این گلشن که رنگ و بو ز هم بیگانگی دارد                   کسی تا کی به دنبال نسیم آشنا گردد؟
در آتش زوال بود نعل رنگ و بو                                    زنهار دل به غنچه ی این بوستان مبند
در آن حریم که باشد زبان شمع خموش                          ز مصحف پر پروانه گرد می خیزد
در آن کشور که از زنگار نشناسند طوطی را                     چه کار از جوهر آیینه ی ادراک می آید؟
در آن محفل که دیوار و در آتش زیر پا دارد                   کجا خود داری از پروانه ی بی باک می آید؟
در بار خود مبند متاعی که از تو نیست                          کاخر همان متاع تو را راه می زند
در بهارستان یکرنگی بلند و پست نیست                        ناز خار و گل به یک دندانه می باید کشید
در بهر نیم گونه فلک پاک گوهران                               شرط است در غبار یتیمی به سر کنند
در بیابان جنون هر جا که جوش لاله ای است                 عاشقان خاری ز پای خویش بیرون کرده اند
در بیابان خار اگر در پای مجنون می رود                       جوی خون از دیده ی لیلی به هامون می رود
در پری خانه ی دل نیست قرارش صائب                         طفل اشکی که بدآموز به دامان گردد
در ترک اعتبار است گر هست اعتباری                          چون سر برهنه گردید گردون کلاه گردد
در جهان بی نیازی خاک سیم و زر شود                       آبرو را چون کنی گردآوری گوهر شود
در جهان ساده لوحی رهبری در کار نیست                    خضر شد هر کس که در دامان این صحرا فتاد
در حشر سر ز خانه ی زنبور بر کند                             هر کس به خاک سینه ی پر کینه می برد
در حشر سر ز روزن جنت برآورند                              آنان که سر به حلقه ی فتراک می برند
در حقیقت منّتی دارد به ارباب کرم                            هر که بی منّت به زیر بار منّت می رود
در حیرتم که توبه کنم از کدام جرم                            بیش از شمار، جرم و گناه کسی مباد
در خانمان خرابی خود سعی می کند                          چون غنچه هر که دم ز دل شاد می زند
در خرابات ز اسرار حقیقت صائب                               تا خبر یافتم از بی خبرانم کردند
در خم هر حلقه یک عالم پریشان خفته است                 آه اگر آن زلف از باد صبا در هم شود
در خواب زد از دولت بیدار جهان دست                         از ساده دلی هر که تفاخر به نسب کرد
در دل پر ناوک من نیست جای عشق، تنگ                      برق جای خویش آسان در نیستان وا کند
در دل سخت تو راهم نیست، ورنه جذب من                      بارها آتش ز سنگ و آب از آهن کشید
در دیده ای که سرمه ی وحدت کشید عشق                      داغ پلنگ، چشم غزال ختن شود
در شبستانی که ما رنگ محبت ریختیم                            شمع بی تابانه از دنبال صرصر می رود
در غبار دل ما آه عبث پیچیده است                                 این نه ابری است که از باد پریشان گردد
در کمان خانه ی ابروی بلند اقبالش                                 تیر بی خواست در آغوش کمان می آید
در گوش چرخ حلقه ی مردانگی شود                               از بار درد قامت هر کس که خم شود
در مصاف سخت رویان جهان سستی مکن                        قفل آهن را نمی سازد کسی مومین کلید
در مطلب بلند به همت توان رسید                                  عنقا به کوه قاف به این بال می پرد
در معرکه ی عشق دلیرانه متازید                                    در صفحه ی دریا نتوان مشق شنا کرد
در نظرها شود انگشت نما چون مه نو                                 از تواضع قد هر کس که دو تا می گردد
در نگیرد صحبت پیر و جوان با یک دگر                             با کمان یک دم مدارا تیر نتوانست کرد
در نگیرد نفس شعله به خاکستر سرد                                 به دماغ من سودا زده سودا چه کند؟
در هر دلی که شور محبت زیاده است                               شکّر لبان به خنده نمک بیشتر کنند
در هر طرف که روی نهند این سیه دلان                          در آبروی ریخته ی خود شنا کنند
دراز دستیِ حرص و فراخ گامیِ سعی                               به تنگ گیری قسمت چه می تواند کرد؟
درد دل بیمار به هر کس نتوان گفت                               این جنس گران را به پرستار فروشند
دُرد را چون صاف در میخانه می باید کشید                      هر چه ساقی می دهد مردانه می باید کشید
دردسر بسیار دارد پاس دلها داشتن                                شانه ی آن زلف را زنهار از صندل کنید
دست ارباب مروت در حنای غفلت است                          زخم ما را خون گرم ما مگر مرهم شود
دست بر خاطر آگاه ندارد شیطان                                   گرگ در گله ز تقصیر شبان می آید
دست در پیری به هم سودن ندارد حاصلی                     پیش از این سیلاب می بایست خود را جمع کرد
دست در دامن تسلیم و رضا زن صائب                            تا تو را موج خطر دامن مادر گردد
دست کوته دار از طول امل کاین شاخسار                        چون به بار آید پشیمانی ثمر می آورد
دستگاه شور من از دامن هامون فزود                              چشم آهو پرده ها بر وحشت مجنون فزود
دعوی عشق ز هر بوالهوسی می آید                                دست بر سر زدن از هر مگسی می آید
دل آرمیده شود نفس چون به فرمان شد                           که ایمنی سبب خواب پاسبان گردد
دل به این بی حاصلان بستن ندارد حاصلی                        تخم خود بیرون ز خاک شور می باید کشید
دل خوش مشرب آسوده است از گرد کدورت ها                   که ممکن نیست دریا روی از سیلاب گرداند
دل در اخفای غم عشق عبث می کوشد                    این نه آن شعله ی شوخ است که خس پوش شود
دل ز فکر پوچ خواهد باخت خود را چون حباب                   کشتی ما را سبک باری به طوفان می دهد
دل ز قرب زلف نزدیک است خود را گم کند                        اندکی زنجیر این دیوانه می باید کشید
دل سودا زدگان گوشه نشین می باشد                              دانه ی سوخته در زیر زمین می باشد
دل فسرده ز داغ آتشین عذار شود                                   که سنگ دیده ور از خرده ی شرار شود
دل ما کی تهی از درد به افغان گردد؟                               این نه ابری است که از باد پریشان گرد
دل های جمع را کند آشفته یاد من                                  راضی نمی شوم که کسی یاد من کند
دلبستگی به تار ندارند نغمه ها                                        از بهر مصلحت به رگ تار می روند
دلم آشفته ز جمعیت یاران گردد                                 هم چو سیپاره که در جمع پریشان گردد
دلیر بر صف افتادگان عشق متاز                                 که جای گرد از این خاک مرد می خیزد
دلیل راه ِکج از مستقیم می داند                                  حکیم مغزِ صحیح از سقیم می داند
دلیلی بر شکوه عشق از این افزون نمی باشد                    که مجنون با کمال ضعف در صحرا نمی گنجد
دنبال دل کمندِ نگاه کسی مباد                                   این برق در کمین گیاه کسی مباد
دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گردد                  که مار از امتداد روزگاران اژدها گردد
دو چشم دوخته ای بر زمین، از این غافل                        که چرخ راه تو از هر ستاره می پاید
دوام حسن تو را نیست نسبتی با گل                              به پای سرو تو خون بهار می ریزد
دوربینانی که آگاه اند از طغیان نفس                           در شکست خویش کی فرصت به اعدا می دهند؟
دوردستان را به احسان یاد کردن همت است                ورنه هر نخلی به پای خود ثمر می افکند
دولت سنگدلان زود به سر می آید                             سیل از سینه ی کهسار به سرعت گذرد
دهن خبث بشو پاک، که مانند صدف                              آب را بی دهن پاک، گهر نتوان کرد
دیده ای را که چو آیینه پریشان نظر است                        هیچ تدبیر چنان نیست که حیران گردد
دیده ی امید ما از آرزو پر می شود                                ساغر خورشید اگر لبریز از شبنم شود
دیدید پشت و روی ورق های آسمان                              یک بار هم در آینه ی دل نظر کنید
دیوار پست را خطر از موج فتنه نیست                            زان مانده ام به جای، که پستم گرفته اند