عارفان صائب ز سعد و نحس انجم فارغند                         صلح کل با ثابت و سیّار گردون کرده اند
عاشق از نیستی آبستن هستی گردد                                مه نو فربه ای از پهلوی لاغر گیرد
عاشق پر دل نمی اندیشد از زخم زبان                              سیل از دریا به خاری روی گردان کی شود
عاشقان پیش تو بی قدرند، ورنه شمع را                            انتظار صحبت پروانه ها استاده کرد
عاشقانی که به تسلیم و رضا می باشند                             تا به گردن همه در آب بقا می باشند
عبث پیچیده در جان سبکرو جسم پا در گل                       مسیحای زمان در دامن مریم کجا ماند
عشاق را به راهنما احتیاج نیست                                     چون کوهکن به تیشه ی خود راه سر کنند
عشق از سر رفت بیرون و غرور او نرفت                             ناز مهمان را ز صاحب خانه می باید کشید
عشق بر هم می زند هنگامه ی تدبیر عقل                          پیش صرصر، پشّه چون عزم صف آرایی کند؟
عشق دارد دام ها در خاک در هر ذره ای                            ورنه تنها دانه ای چون رهزن آدم شود؟
عشق سیل گوهر راز است در هر جا که هست                     شمع نتوانست اشک خویش را پنهان کند
عشق هر چند که در نام و نشان ممتاز است                       طالب مردم بی نام و نشان می گردد
عشق هر ناقص بصیرت را نمی گردد نصیب                        مهر عالم تاب با خفاش همدم کی شود؟
عقده ای نیست در این دایره بی سر و پا                          که ز هم باز به یک آه سحر نتوان کرد
عقل و هوش و خرد آن روز ز من وحشی شد                     که نظر باز به آهو نگهانم کردند
علاجِ دردِ خداداد صبر و تسلیم است                               به درد عشق مداوا چه می تواند کرد؟
عمر رفت و خارخارش در دل بی تاب ماند                        مشت خاشاکی در این ویرانه از سیلاب ماند
عنان سیر تو چون موج در کف دریاست                          گمان مبر که تو را با تو وا گذاشته اند
عیب جو چندان که عیب از ما به در می آورد                   غیرت ما زور بر کسب هنر می آورد