بی قرار توام و در دل تنگم گله‌هاست
آه بی‌ تاب شدن، عادت کم حوصله‌ هاست
همچو عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌ هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پرزدن چلچله‌ هاست
بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله‌ هاست
باز می‌ پرسمت از مساله دوری و عشق
و سکوت تو جواب همه مساله‌ هاست!
با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر
هیچ‌ کس، هیچ‌ کس اینجا به تو مانند نشد

با اینکه خلق بر سر دل می نهند پا
شرمندگی نمی کشد این فرش نخ نما


بهلول وار فارغ از اندوه روزگار
خندیده ایم! ما به جهان یا جهان به ما


کاری به کار عقل ندارم به قول عشق
کشتی شکسته را چه نیازی به ناخدا


گیرم که شرط عقل به جز احتیاط نیست
ای خواجه! احتیاط کجا؟ عاشقی کجا؟


فرقی میان طعنه و تعریف خلق نیست
چون رود بگذر از همه سنگ ریزه ها