فتاده است چو بادام هر که چرب زبان                       همیشه بستر و بالین ز قند می دارد
بر رخ صبح، شفق پنجه ی خونین مالید                     این سزایش که دگر پرده در راز شود
فردا ز پشت دست ندامت خورند رزق                       جمعی که پیش خلق دهن باز کرده اند
فردای بازخواست چه آسوده خاطراند                              امروز آن کسان که ز سامان گذشته اند
فرصتی تا هست بیرون آی از زندان جسم                        در بهاران تخم بی دردی که در گل ماند ماند
فروتنی است دلیل رسیدگان کمال                                 که چون سوار به منزل رسد پیاده شود
فروغ روی تو از صد نقاب می گذرد                                مگر عذار تو را شرم پرده دار شود
فریب راستی از کجروان مخور زنهار                                که زهر بیشتر از تیر مار می بارد
فریب زندگی تلخ داد دایه مرا                                      ز شکّری که به طفلی مرا به کام کشید
فریب شمع چو پروانه خورده ام بسیار                               مرا به چرب زبانی، شکار نتوان کرد
فغان چه با دل سنگین آن نگار کند؟                               خروش بحر به گوش صدف چه کار کند؟
فغان که چشم بد آفتابِ کم فرصت                                  امان نداد به شبنم که چشم باز کند
فغان که ساغر زرین بی نیازی را                                     گرسنه چشمی ما کاسه ی گدایی کرد
فغان و ناله ی عشاق اختیاری نیست                                شود ز دردِ گران جان سبک عنان فریاد
فقر پوشیده و شمشیر برهنه است یکی                            از فقیران قبا پوش حذر باید کرد
فکر آغاز و غم انجام تا کی، می کجاست؟                          تا دمی آسوده از آغاز و انجامم کند
فکر جان در سفر عشق به خاطر بار است                           از گران باری این راه حذر باید کرد
فکر روشن می کند آیینه ادراک را                                   سر مپیچ از کاسه ی زانو که جام جم شود
فیض مردان در زمان بی خودی افزون تر است                     تیغ چون گردید عریان بیشتر طوفان کند