گر برابر شود از گرد کسادی با خاک                           به از آن است گهر ناز خریدار کشد
گر بگذرد به غنچه ی پیکان نسیم صبح                     بی اختیار لب به شکر خنده وا کند
گر به خاکستر شب آینه روشن نکنی                         صیقل از قامت خم هر سحری باید کرد
گر به روغن کشتن آتش بود صورت پذیر                  ممکن است از روغن بادام سودا کم شود
گر چه در صومعه ها پیر شدم، آخر کار                      از دم پیر خرابات جوانم کردند
گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند                        چشم مرا به روی سخن باز کرده اند
گر زند مهر خموشی به لب خود طوطی                       در بغل آینه را تنگ چو زنگار کشد
گر نخواهی کام خود را تلخ، خوشگفتار باش                پسته را شیرین زبانی در شکر می افکند
گرچه از زیر و زبر کردن غمخانه ی ما                           سالها رفت، همان گرد برون می آید
گرچه پیری، مشو از حیله ی شیطان ایمن                    بیشتر وقت سحر خواب گران می آید
گرچه در سنگ ملامت چون شرر گردد نهان                از سر دیوانه هیهات است سودا کم شود
گرچه روی سخنش بود به ظاهر با غیب                       نمکی بود که ما را به جراحت می زد
گرچه هر کم ظرف را ظرف شراب عشق نیست            چون صراحی گردنی از دور می باید کشید
گرد عصیان اگر از چهره ی دل پاک کنی                      از فروغ تو زمین آینه سیما گردد
گردیده است آب دل رهروان عشق                             تا از پل شکسته ی امکان گذشته اند
گرسنه چشم کجا سیر از نوال شود؟                            که بر حریص لب نان لبِ سؤال شود
گره ز کار گروهی گشاده گردد زود                               که چون حباب سر بی کلاه می دارند
گریه ی مردم بی درد شود خرج زمین                          این نه سیلی است که پیوسته به دریا گردد
گشاده روی محال است تنگ دل گردد                              زمین میکده را خانقاه نتوان کرد
گفت و گوی عشق با افسردگان بی حاصل است                 پیش طفلان دفتر افسانه می باید گشود
گل بی خار بود قسمتش از خارستان                              هر که از باغ جهان گل به نظر می چیند
گل بی خار درین غمکده کم سبز شود                           دست در گردن هم شادی و غم سبز شود
گل بی خار را شبنم ز چشم شور می باشد               چو نیش و نوش با هم شد ز آفت دور می باشد
گِل خامی است سخن پردازی                                         پختگان بسته زبان می باشند
گل ز یک خنده ی بی جا به زبان ها افتاد                   تا به آن غنچه دهن خنده ی بی جا چه کند؟
گنج دو جهان قیمت یک چشم زدن نیست                    گر زان که به زر لذت دیدار فروشند
گوشه گیران ایمن از آسیب شهرت نیستند                 گر به کوه قاف  پشت خود به عنقا می دهند
گوهر دل تا بود در قید تن ناسفته است                         از صدف بیرون چو آید چشم گوهر وا کند
گوهر دندان ز پیری ریخت چون شبنم به خاک            عقده ها در رشته ی عمر از شمار سال ماند
گهر بخشند مردان در عوض سنگ ملامت را             به پیری می رسد طفلی که با دیوانه می سازد