غافل مشو ز آه ضعیفان کزین نسیم                         افسر ز فرق دولت و اقبال می پرد
غبار حیرت اگر دیده را نپوشاند                              که تاب جلوه ی آن شهسوار می آرد؟
غرض تهیّه ی آغوش خاکساری هاست                      ز بحر موجه اگر بر کنار می آید
غم روزی مخور صائب اگر از سیر چشمانی                  که نعمت در رکاب چشم های سیر می آید
غم عقبی نگردد گرد دل آزاد مردان را                        که از دنیا خبر دارد که از دنیا خبر گیرد؟
غم منصور که دارد، غرض عشق این است                    که سرِ دار ز منصور به سامان گردد
غم های من ز عشق سراسر نشاط شد                          غیر از غمی که بر دلم از غمگسار ماند
غمی هر دم به دل از سینه ی صد چاک می ریزد             ز سقف خانه ی درویش دایم خاک می ریزد
غنچه خسبان که به ظاهر گره کار خودند                         از برای دگران عقده گشا می باشند
غنچه خسبانی که سر در جیب فکرت برده اند                   باده ی گلرنگ را در پرده ی دل می زنند
غوطه زد در چشمه ی خورشید تا وا کرد چشم               هر که چون شبنم در این گلزار خود را جمع کرد