قایل به خطا باش که مردود جهان شد                            هر کس گنه خویش حوالت به قضا کرد
قبله ی ذرات عالم می شود چون آفتاب                           پیش خاک تیره هر کس جبهه فرسایی کند
قسمت مردم بی برگ بود میوه ی خلد                             دهنی تلخ به امید ثمر باید کرد
قطره ای اشک مروت نیست در چشم سحاب                      دانه ی امید ما از خاک چون سر بر کند؟
قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد                         کاش خود را به دم تیغ شهادت می زد