بر آستان جانان گر سر توان نهادن                                                               لبانگ سربلندي بر آسمان توان زد
حافظ
بار درخت علم نباشد مگر عمل                                                                    با علم اگر عمل نکني شاخ بي بري
سعدي
برگ درختان سبز پیش خداوند هوش                                        هر ورقش دفتری است معرفت کردگار
سعدی
باد، مشتی ورق از دفتر عمر آورده است                              عشق سرگرمی سوزاندن این اوراق است
فاضل نظری
به قیاس درنگنجی و به وصف درنیایی                                    متحیرم در اوصاف جمال و روی و زیبت
( سعدی )
باورم نیست ز بدعهدی ایام هنوز                                             قصه غصه که در دولت یار آخر شد
( حافظ )
بی معرفت مباش که در من یزید عشق                                 اهل نظر معامله با آشنا کنند
( حافظ )
بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم                         فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
حافظ
بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید                                                از یار آشــنا نفس آشــنا شنید
حافظ
بی همگان بسر شود بی تو بسر نمیشود                                        داغ تو دارد این دلم جای دگر نمیشود
مولانا
به هر موجی که میگفتم غم خویش                                                سری میزد به سنگ و باز میگشت!
 فریدون مشیری
بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد                            بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد
حافظ
با آنکه ز مــا هیچ زمــان یــاد نکردی                                                         ای آنکه نرفتی دمی از یاد، کجایی؟
حزین لاهیجی
بــا خـــدا بـــاش و پادشـــاهـی کن                                                             بی خدا باش و هر چه خواهی کن
مجلسی
بـا بـــد گهـــر میامیز، تا بـــد گهر نگـــردی                                      حكم سراب دارد، آبی كه در شراب است
صائب تبریزی
بـا بـــد گهـــر میامیز، تا بـــد گهر نگـــردی                                      حكم سراب دارد، آبی كه در شراب است
صائب تبریزی
به قدر جستجو روزی بدست آید، ز پا منشین                  كه رزق مـــور بــا آن ناتــوانــی در قــدم باشد
صائب تبریزی
به هر گل می رسد می بوید این دل                                                        نمی دانــم کـه را می جوید ایـن دل؟
همدانی
به چه مشغول کنــم دیده و دل را که مدام                               دل تـــو را  می طلبد دیــده تو را می جوید
صائب تبریزی
بی عشق نشاط و طرب افزون نشود                                                               بی عشق وجود خوب و موزون نشود
صد قطره ز ابر اگر به دریا بارد                                                                           بی‌جنبش عشق در مکنون نشود
مولانا
بی همگان بسر شود بی تو بسر نمی‌شود                                                           داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود
مولانا
به گوشوار دلاویز ماه من نرسد
ستاره گرچه به گوش فلک شود آویز
به باغ یاد تو کردم که باغبان قضا
گشوده پرده پائیز خاطرات انگیز
شهریار
بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگ‌های سبز بید
 
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می‌رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه‌ها و دشت‌ها
خوش به حال دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال غنچه های نیمه‌ باز
خوش به حال دختر میخک که می‌خندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب
 
ای دل من گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی‌‌ پوشی به کام
باده رنگین نمی‌بینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که می‌‌ باید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ
مشیری
بهار آمد بهار آمد سلام آورد مستان را          از آن پیغامبر خوبان پیام آورد مستان را
زبان سوسن از ساقی کرامت‌های مستان گفت          شنید آن سرو از سوسن قیام آورد مستان را
مولوی
به خدا که پرده از روی چو آتشت برافکن          که به اتفاق بینی دل عالمی سپندت
نه چمن شکوفه‌ای رست چو روی دلستانت          نه صبا صنوبری یافت چو قامت بلندت
سعدی
باور مکن که صورت او عقل من ببرد          عقل من آن ببرد که صورت نگار اوست
سعدی
به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس          که به هر حلقه موییت گرفتاری هست
سعدی
باد آمد و بوی عنبر آورد          بادام شکوفه بر سر آورد
شاخ گل از اضطراب بلبل          با آن همه خار سر درآورد
تا پای مبارکش ببوسم          قاصد که پیام دلبر آورد
ما نامه بدو سپرده بودیم          او نافه مشک اذفر آورد
سعدی

 

به کرشمه عنایت نگهی به سوی ما کن          که دعای دردمندان ز سر نیاز باشد
سعدی
بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید
پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید
یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
شیخ بهایی