قدر استـــــــــــــــاد نكو دانستن
حيف استــــــــاد به من ياد نداد( ایرج میرزا)
قاصد رود از پارس به کشتی به خراسان
 گر چشم من اندر عقبش سیل براند (سعدی)
قهرش همه رحمت شد زهرش همه شربت شد
ابرش شکرافشان شد تا باد چنین بادا(مولانا)
 
قد همه دلبران عالم
پیش الف قدت چو نون باد(حافظ)
قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی
قند تویی زهــر تویی بیش میــازار مـــرا
(مولانا)
قیامت قامت و قامت قیامت
قیامت کرده ای آن سرو قامت
مؤذن گر به بندد قامت ای یار
بقد قامت بماند تا قیامت(فایز دشتستانی)
قصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشند
ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس
(حافظ)
قسم به عشق، كه از فیض پاك دامانی است
كـــه خلــوت همـــه خوبان كنـــار آیینــه است
(صائب تبریزی)
قصد ایشان نهفته اسراری است
که به ایما کنند گاه اظهار
پی بری گر به رازشان دانی
که همین است سر آن اسرار
(هاتف اصفهانی)