همچنان در پاسخ دشنام میگویم سلام
عاقلان دانند دیگر حاجت تفسیر  نیست
فاضل نظری
             
     همه بازیچه ی بادیم یکسر
کسی جاوید دراین رهگذر نیست.
             
     هرگز نمیرد انکه  دلش زنده شد به عشق  
ثبت است برجریده عالم دوام ما
             
     هوایت می زند بر سر
دلم دیوانه می گردد
چه عطری در هوایت هست؟
نمی دانم نمی دانم
مولانا
             
     هوای عشق و آب چشم کی سازد غریبان را
ز من پرس این که من عمری در این آب‌وهوا بودم
             
     هواخواه توام جانا ومیدانم که میدانی
که هم نادیده میبینی وهم ننوشته میخوانی                 
     همت طلب از باطن پیران سحرخیز
زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند
فروغی بسطامی
         
     همه حرف دلم با تو همین است که دوست
چه کنم حرف دلم را بزنم یا نزنم
           
     هرکه ندارد سپاس نعمت امروز
حیف خورد بر نصیب رحمت فردا          
     هر تمنایی که پختم زیر گردون خام شد
زین تنور سرد هیهات است نان آید برون
صائب
           
     هفت شهرعشق را عطارگشت
ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم
مولانا                
     همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند
در من از بس که به دیدار عزیزت شادم
سعدی               
     هرگز وجود حاضر غایب شنیده‌ ای
من در میان جمع و دلم جای دیگرست
سعدی               
     همه عالم به تو می‌بینم و این نیست عجب
به که بینم؟ که تویی چشم مرا بینایی
عراقی                
     همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد
چو فروشدم به دریا چو تو گوهرم نیامد
مولانا                
     هرکه او ارزان خرد ارزان دهد
گوهری طفلی به قرصی نان دهد
مولوی               
     هر خم از جعد پریشان تو زندان دلیست
تا نگویی که اسیران کمند تو کمند
سعدی               
     هزار جهد بکردم که یار من باشی
مرادبخش دل بی‌قرار من باشی
حافظ                
     هر تیر که در کیش است گر بر دل ریش آید
ما نیز یکی باشیم از جمله قربان‌ها
هر کاو نظری دارد با یار کمان ابرو
باید که سپر باشد پیش همه پیکان‌ها
سعدی               
     هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب
باشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخور
حافظ                
     هر که شد محرم دل در حرم يار بماند
وان که اين کار ندانست در انکار بماند
حافظ                
     هر شب به تو با عشق و طرب می‌گذرد
بر من زغمت به تاب و تب می‌گذرد
تو خفته به استراحت و بی تو مرا
تا صبح ندانی که چه شب می‌گذرد
هاتف اصفهانی               
     هزاران لاله و گل در جهان بی
همه زیبا به چشم دیگران بی
آلاله مو به زیبایی درین باغ
سرافراز همه آلالیان بی
باباطاهر              
     همه محاسبات مرا در هم ریخته ای
تا یک ساعت پیش
فکر می‌کردم
ماه در آسمان است
اما یک ساعت است
که کشف کرده ام
ماه
در چشمان تو جای دارد
نزار قبانی           
     هران گه که گویی که دانا شدم
به هر دانشی بر توانا شدم
چنان دان که نادان تری آن زمان
مشو بر تن خویش بر بدگمان
فردوسی       
      
     هرکه دارد ز شما مرغ اسیری به قفس
برده در باغ و به یاد منش آزاد کنید
بهار                  
     هرکس به خان و مانی دارند مهربانی
من مهربان ندارم نامهربان من کو؟
انوری                
     همه عالم به تو می‌بینم و این نیست عجب
به که بینم؟ که تویی چشم مرا بینایی
عراقی                
     هزار جهد بکردم که یار من باشی
مرادبخش دل بی‌قرار من باشی
چراغ دیده شب زنده دار من گردی
انیس خاطر امیدوار من باشی
 
حافظ                
     هر که نان از عمل خویش خورد
منت حاتم طایی نبرد
سعدی               
     هر که عیب دگران پیش تو آورد و شمرد
بی گمان عیب تو پیش دگران خواهد برد
سعدی               
     «همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنائی بنوازد آشنا را»
شهریار              
هر چه گویی آخری دارد به غیر از حرف عشق
كین همه گفتند و آخــر نیست این افسـانـه را
وحشی بافقی
هر كه را دیدم به راز عشق محــرم ساختم
خویش را در عاشقی رسوای عالم ساختم
شریف تبریزی
 
همه قبیله من عالمــــان دین بودند
مرا معلّم عشق تو شاعری آموخت
سعدی
هرگز نمیرد آنكه دلش زنده شد به عشق
ثبت است بــــر جریـــده عــالـــم دوام ما
حافظ
 
هم خـویش را بیگـانه کن هم خــانه را ویرانه کن
و آنگه بیـا با عاشقــان هم خانه شـو هم خانه شو
مولانا
هر که دلارام دید از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت
سعدی
همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس
که دراز است ره مقصد و من نوسفرم
حافظ
هر نسیمی که به من بوی خراسان آرد          چون دم عیسی در کالبدم جان آرد
اویس قرنی
هزار شکوه جانسوز داشتم در دل
مرا به نیم نگه شرمسار خود کردی
صائب
هر که در این بزم مقربتر است جام بلا بیشترش می دهند….
حافظ
همه هست آرزویم كه ببینم از تو رویى
چه زیان تو را كه من هم برسم به آرزویى؟!
فصیح الزمان شیرازى
 
هر کس که بدید چشم او گفت
کو محتسبی که مست گیرد
حافظ
همه شادی و عشرت باشد، ای دوست
در آن خانه که مهمانش تو باشی
عراقی
هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است
دردا که این معما شرح و بیان ندارد
حافظ
همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت
وآنچه در خواب نشد چشم من و پروین است
سعدی
هر شبی گویم که: فردا ترک این سودا کنم
باز چون فردا شود امروز را فردا کنم
هلالی جغتایی
 
همه ساله حج نمودن  سفر حجاز کردن
شب جمعه ها نخفتن به خدای راز گفتن
ز وجود بینیازش طلب نیاز کردن
به مساجد و معابد همه اعتکاف جستن
ز مناهی ملاهی همه احتراز کردن
ز مدینه تا به کعبه سروپا برهنه رفتن
دو لب از برای لبیک به وظیفه باز کردن
به خدا که هیچ یک را ثمر آنقدر نباشد
که به روی نا امیدی در بسته باز کردن
شیخ بهایی

 

هزار بلبل دستان سرای عاشق را
بباید از تو سخن گفتن دری آموخت
سعدی
همه قبیله من عالمان دین بودند
مرا معلم عشق تو شاعری آموخت
سعدی
همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویم
همه توحید تو گویم که به توحید سزایی
سنایی
همه غیبی تو بدانی همه عیبی تو بپوشی
همه بیشی تو بکاهی همه کمی تو فزایی
سنایی
هيچ سر نيست که سودايي گيسويش نه
هيچ دل نيست که ديوانه زنجيرش نيست
بسطامی
هرکس که به گل آب دهد عاشق گل نیست
 
شاید هدفش بردن یک شیشه گلاب است
محمدابراهیمی
 
هر چه گشتیم در این شهر نبود اهلِ دلی
که بداند غمِ دلتنگی و تنهاییِ ما
معینی کرمانشاهی
هشیار سری بود ز سودای تو مست
خوش آنکه ز روی تودلش رفت ز دست
بی‌تو همه هیچ نیست در ملک وجود
ور هیچ نباشد چو تو هستی همه هست
 
سعدی
ر که نان از عمل خویش خورد
منت حاتم طایی نبرد
 
سعدی
چه خوش است در فراقی همه عمر صبر کردن
به امید آن که روزی به کف اوفتد وصالی
سعدی
هر کو نکند فهمی زین کلک خیال انگیز
نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد
حافظ
 
هر تیر که در کیشست گر بر دل ریش آید          ما نیز یکی باشیم از جمله قربان‌ها
هر کو نظری دارد با یار کمان ابرو          باید که سپر باشد پیش همه پیکان‌ها
سعدی
هر که به جور رقیب یا به جفای حبیب          عهد فرامش کند مدعی بی‌وفاست
سعدی
هرگز وجود حاضر غایب شنیده‌ای          من در میان جمع و دلم جای دیگرست
سعدی
هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست          وان چه در چشم تو از شوخی و رعنایی هست
سروها دیدم در باغ و تأمل کردم          قامتی نیست که چون تو به دلارایی هست
سعدی
هر که عیبم کند از عشق و ملامت گوید          تا ندیدست تو را بر منش انکاری هست
سعدی
هر که دلارام دید از دلش آرام رفت          چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت
سعدی