صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را
حافظ
صوفی بیا که آینه صافیست جام را
تا بنگری صفای می لعل فام را
حافظ
صمنا با غم عشق تو چه تدبیر کنم     
    تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم
حافظ

 

 
صد خانه اگر به طاعت آباد کنی  
زان به نبود که خاطری شاد کنی
سمنانی

 

 
 
صبح خیزی و سلامت طلبی چون حافظ             
  هرچه کردم همه از دولت قرآن کردم
حافظ
 
صد ها فرشته بوسه بر ان دست میزنند
کزکارخلق یک گره بسته واکند
حافظ
 
صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می آرد
دل شوریده ی ما را به بو در کار می آرد
حافظ
 
صلاح از ما چه می جویی که مستان را صلا گفتیم
به دور نرگس مستت سلامـــــــــــــت را دعا گفتیم
حافظ
 

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد
حافظ
 
صبح امروز خدایا چه مبارک بدمید
که همی از نفسش بوی عبیر آید و عود
گر کسی شکرگزاری کند این نعمت را
نتواند که همه عمر برآید ز سجود
 سعدی
صَنما تو هَمچو شیری
من اسیرِ تو چو آهو
به جهان که دید صِیدی
که بترسد از رَهایی…
 
 مولانا
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺭﻩ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺑﮕﯿﺮﯼ،
ﻋﻤﺮﺕ ﺑﻪ ﻫﺪﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﻧﮕﯿﺮﯼ؛
 
ﺑﺸﻨﻮ ﺍﺯ ﭘﯿﺮ ﺧﺮﺍﺑﺎﺕ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺪ،
ﻫﺮ ﺩﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﯼ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮﯼ
 شیخ بهایی
صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
بیار نفحه‌ای از گیسوی معنبر دوست
به جان او که به شکرانه جان برافشانم
اگر به سوی من آری پیامی از بر دوست
حافظ
صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت
حافظ