ظالم نفس خود است هرکه در این روزگار   
 انده پیمان خورد می نخورد آشکار( عبید زاکانی)
ظریفی کرد و بیرون از ظریی   
 شاید کرد با مستان حریفی(نظامی)
ظالم آن قومی که چشمان دوختند   
 زان سخنها عالمی را سوختند
(مولانا)
ظالم بمرد و قاعده زشت از او بماند     
 عادل برفت و نام نکو یادگار کرد
(سعدی)
ظالمی را خفته دیدم نیم روز         
گفتم این فتنه است خوابش برده به
وآنکه خوابش بهتر از بیداری است     
 آن چنان بد زندگانی مرده به
(سعدی)
ظالم به ظلم خویش گرفتار می شود       
از پیچ و تاب نیست رهایی كمند را
(صائب تبریزی)
ظالم كه كباب از دل درویش خورد     
چون در نگری ز پهلوی خویش خورد
(مولانا)
ظاهر قرآن چو جان آدمی است 
كه نقوشش ظاهر و جانش خفی است
(مولانا)
ظاهر و باطن ما آیینه یكدیگرند     
 خاك بر چشم حریفی كه دهد بازی ما
(صائب تبریزی)
ظاهر وباطن نگه كن اول وآخر ببین     
تاتو را روشن شود كز چیست چار ار كان دل
(عراقی)
ظاهر كه به دست  ماست شستیم تمام   
باطن كه به دست تست آن راتو بشوی( ابو سعید ابوالخیر)
ظاهراً شوریده و شیدا شدم     
لیك در باطن همانم كه بدم
(مولانا)
ظاهرت گرهست باباطن یكی 
راه حق را هم بیابی اندكی
(شیخ بهایی)