تا تو مراد من دهي كشته مرا فراق تو                                           تا تو به داد من رسي، من به خدا رسيده ام
                                                                                            رهي معيري
تو همچو صبحی من شمع خلوت سحرم
تبسمی کن و جان بین که همی سپرم
تنـــت بــه نــاز طبـــیـبان نیازمـند مباد
وجــود نـازکــت آزرده گـزنـد مباد
ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود
تنــم از واسـطه دوری دلـبر بگــداخت
جانم از آتش هجر رخ جانانه بسوخت
ترسم از آن قوم که بر دردکشان می خندند
بر سر کار خرابات کنند ایمان را
تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است
همواره مرا کوی خرابات مقام است
تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق
هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم
تاب بنفشه می​دهد طره مشک سای تو
پرده غنچه می​درد خنده دلگشای تو
تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی
گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش
ترا که هر چه مراد است در جهان داری
چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری
حافظ
تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزرده گزند مباد
حافظ
تا نشوی خاک درش در نگشاید به رضا
تا نکشی خار غمش گل ز گلستان نبری
تا نشوی مست خدا غم نشود از تو جدا
تا صفت گرگ دری یوسف کنعان نبری
مولانا
تو عیب کسان هیچ‌گونه مجوی
که عیب آورد بر تو بر عیب‌جوی
وگر چیره گردد هـوا بر خرد
خردمندت از مردمان نشمرد
فردوسی
تـــا نگـــرید طفلك حلــــوا فـروش
دیگ بخشایش كجا آید به جوش
مولوی
تو مو می بینی و مجنون پیچش مو
تـــو ابـرو بینی و  او اشارت های ابرو
وحشی بافقی
تبه کردم جوانی تا کنم خوش زندگانی را                  چه سود از زندگانی چون تبه کردم جوانی را

«یغمایی»
تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است                   همواره مرا کوی خرابات مقام است
«حافظ»
تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق                   هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم
«حافظ»
تا کـــی به تمـــنای وصــال تو یـــگانه                  اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
«شیخ بهایی»
تاب بنفشه می​دهد طره مشک سای تو                                      پرده غنچه می​درد خنده دلگشای تو
«حافظ»
تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی                                           گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش
«حافظ»
تو نیکی کن به مسکین و تهیدست                                                       که نیکی خود سبب گردد دعا را
«پروین اعتصامی»
تو شبی در انتظاری ننشسته‌ای چه دانی
که چه شب گذشت بر منتظران ناشکیبت
( سعدی )
تو خود ای شب جدایی چه شبی بدین درازی
بگذر که جان سعدی بگداخت از نهیبت
( سعدی )
تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
دل سودازده از غصه دو نیم افتادست
( حافظ )
تو دستگیر شو ای خضر پی خجسته که من
پیاده می‌روم و همرهان سوارانند
( حافظ )
تو را من چشم در راهم شباهنگام
که می گیرند در شاخ تلاجن  سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم
تو را من چشم در راهم…
( نیما یوشیج )
تا اختیار کردم سر منزل رضا را                                   مملوک خویش دیدم فرماندهٔ قضا را
             تا ترک جان نگفتم آسوده‌دل نخفتم                                             تا سیر خود نکردم، نشناختم خدا را 
       
 تا دیده‌ام فروغی روشن به نور حق شد                                         کمتر ز ذره دیدم خورشید با ضیا را
توان شناختن از چشم مست کافر تو                                             که خون ناحق مردم به گردن است تو را
تیر و کمان عشق را هر که ندیده، گو ببین                                            پشت خمیده مرا، قد کشیدهٔ تو را
تا لعل تو باده داده یاران را                                                                                بس توبه شکسته توبه کاران را

تا ز بندت شدم آزاد، گرفتار شدم                                                                    سخت آزادی ما بند گرفتاری ما
تا طرف نقاب از رخ رخشان تو برخاست                                                خورشید فلک از پی فرمان تو برخاست
تا تنگ دهان را به شکر خنده گشودی                                                  طوطی به هوای شکرستان تو برخاست
تا سایهٔ شمشاد تو افتاد به بستان                                                            بر سرو سهی دود دل فاخته برخاست
تا حلقهٔ زنجیر دل آن زلف دراز است                                                     درهای جنون بر من سودازده باز است
تا زلف پراکندهٔ او جمع نگردد                                                                    جمعیت دل‌های پراکنده محال است

تو و آن حسن دل آویز که تغییرش نیست                         من و این عشق جنون خیز که تدبیرش نیست
تو و آن زلف سراسیمه که سامانش نه                                 من و این خواب پراکنده که تعبیرش نیست

تا پرده ز صورتش برافتاد                                                                   آتش به سرای آذر افتاد
صبر از دل من مخواه در عشق                                                          کشتی نرود چو لنگر افتاد

تا دلم در خم آن زلف سیه‌نام افتاد                                             چون غریبی است که در کشمکش شام افتاد

تنها نه من افتادهٔ سر پنجهٔ عشقم                                                                  بس تن که ز بازوی توانای تو افتاد
 تا سوی من آن چشم سیه را نگه افتاد                                                     از یک نگهش دل به بلایی سیه افتاد
تا دید زنخدان و سر زلف تو، دل گفت                                                           نازم سر گویی که به چوگان تو افتد

تو پسند دل صاحب نظرانی ورنه                                                                      مادر دهر به هر گوشه پسرها دارد
تو در آیینه نظر داری و زین بی‌خبری                                                               که به دیدار تو آیینه نظرها دارد
تا غنچه به باغ از دهن تنگ تو دم زد                                                          عطار صبا مشک ختن در دهنش کرد
تا گل به هواخواهی روی تو درآمد                                                                نقاش چمن صاحب وجه حسنش کرد
تا سرو پی بندگی قد تو برخاست                                                                   دور فلک آزاد ز بند محنش کرد
تا نسیم سحر از جعد بلندت دم زد                                                             عمر کوتاهم از این قصه درازیها کرد
تا چشمم اوفتاد به شاهین زلف تو                                                                   عنقای عشق بر سر من آشیانه کرد
تا می به ساغر کرده‌ام، کوثر به دست آورده‌ام                 با شاهدی می‌خورده‌ام، کاو باغ رضوان پرورد
     
تا مه روی تو از چاک گریبان سر زد                                           گفتی از جیب افق نیر رخشان سر زد
تا عیان شد رخ زیبای تو از چنبر                                                  زلف صبح امید من از شام غریبان سر زد
تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد                            آشیان دل یک سلسله را بر هم زد
بود از زلف پریشان توام خاطر جمع                                     فتنه عشق چو گیسوی تواش بر هم زد
تابش حسن تو در کعبه و بت خانه فتاد                          آتش عشق تو بر محرم و نامحرم زد
تو صنم قبلهٔ صاحب نظرانی امروز                                      که زنخدان تو آتش به چه زمزم زد

تا خیل غمش در دل ناشاد من آمد                                     هر جا که دلی بود به امداد من آمد
 
 
 
 
 
   فروغی بسطامی