حاجت به حلقه نیست در باز کرده را                        صوفی عبث به حلقه ی ارشاد می رود
حاصل جمعیت دنیا پریشان خاطری است                       روی جمعیت نبیند هر که دنیا جمع کرد
حاصل زهد ریایی جز کف افسوس نیست                         دانه چون پنهان شود در خاک حاصل می دهد
حاصل کار جهان غیر پشیمانی نیست                           فکر شغل دگر و کار دگر باید کرد
حباب آسا به باد بی نیازی می دهد سر را                    در این دریا سبک عقلی که بی باکانه می خندد
حرص را از ریزش دندان غم روزی فزود                         زنگ از این نقد روان در کیسه ی آمال ماند
حرص صائب تلخ دارد زندگانی را به مور                          ورنه اکسیر قناعت خاک را شکّر کند
حرص هیهات است بگشاید کمر در زندگی                       تا نفس چون مور داری دانه می باید کشید
حرصش فزون ز خاک شود هم چو چشم دام                  چشم ندیده ای که پی مال می پرد
حسن از تربیت عشق زبان آور شد                               سرو در زیر پر فاخته موزون گردید
حسن بی شرم کند اهل هوس را گستاخ                       خنده ی گل سبب جرات گلچین گردد
حسن در هر جا که باشد چشم زخمی لازم است            سوزن از جیب مسیحا سر به در می آورد
حسن در هر نظری جلوه ی دیگر دارد                              سخن تازه محال است مکدر گردد
حسن هیهات است حق عشق را ضایع کند                      بلبلان را از حدیث گل دهان پر گل شود
حصار عافیت روزگار همواری است                           هجوم سیل به صحرا چه می تواند کرد؟
حضور روی زمین در بهشت خاموشی است                    به حرف، ترک بهشت حضور نتوان کرد
حضور قلب بود شرط در ادای نماز                                حضور خلق تو را در نماز می آرد
حضور قلب کی در سینه ی پر شور می باشد ؟                  کجا آسودگی در خانه ی زنبور می باشد؟
حقوق خدمت ما گرچه بیشمار بود                                نظر به لطف تو کی در شمار می آید؟
حلقه ی در از درون خانه باشد بی خبر                             مطلب دل را زبان تقریر نتوانست کرد             با بلای آسمانی پنجه کردن مشکل است                           برق را منع از نیستان، شیر نتوانست کرد
حیرت روشن دلان را نقش بند دیگر است                            نقش هیهات است این آیینه را حیران کند
حیرت وصل زبان بند لب گفتار است                                طوطی آن به که جدا از شکرستان گردد