هجوم بوالهوس نگذاشت در کوی تو یک عاشق                   در این هنگامه ی پر دیو و دد آدم کجا ماند؟
هر آنچه قابل دلبستگی است، پاک دلان                         به تیغِ قطعِ تعلّق نگاه می دارند
هر پریشان نظری قابل حیرانی نیست                        همه تن چشم شدم تا نگرانم کردند
هر چند ما ز عجز در صلح می زنیم                          آن از خدا نترس در جنگ می زند
هر دست نگارین که برآرد ز بغل سرو                        پیش قد رعنای تو برسینه گذارد
هر دلی را که محبت صدف راز کند                             زخمش از تیغ محال است دهن باز کند
هر دلی کز بیم آتش های بی زنهار عشق                     چون سپند خام در بیرون محفل ماند ماند
هر رگم چون برق می تابد ز زیر ابر جسم                      خون گرم من نمی دانم چه با نشتر کند
هر سر سزای افسر بخت سیاه نیست                            این تاج از سری است که شق چون قلم شود
هر غمی هست به انجام رسد در دو سه روز                     غم روزی است که سی روز به جا می باشد
هر کس شکست قیمت خود، بر زمین نماند                      ارزان چو شد متاع به زر زود می رسد
هر که از زخم زبان می دهد آزار تو را                            خس و خاری است که از راه تو بر می چیند
هر که باریک شد از فکر، سخنور گردد                             رشته شیرازه ی جمعیت گوهر گردد
هر که بیرون ننهد پای خود از حلقه ی ذکر                        چشم چون سبحه ز صد راهگذر باز کند
هر که چون آب روان آیینه ی خود ساده کرد                     سرو را چون بندگان در پیش خود استاده کرد
هر که چون آبله در حلقه ی اهل نظر است                          هر قدم گِرد سر خار مغیلان گردد
هر که چون شبنم در این گلزار چشمی باز کرد                  می شود از آتش گل آب و از خود می رود
هر که چون صائب دل از گرد تعلق پاک کرد                      از دهن هم چون صدف دایم گهر می افکند
هر که چون عنقا کنار از مردم عالم گرفت                      در لباس گوشه گیری فال شهرت می زند
هر که چین منع از ابروی دربان وا کند                          از دم عقرب گره را هم به دندان وا کند
هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنند                 هر که گردد حلقه، بر رویش درِ دل وا کنند
هر که خود را به تمامی شکند شهره شود                          مه چو باریک شد انگشت نما می باشد
هر که دامن کشد از خار علایق این جا                           سالم از دامن صحرای قیامت گذرد
هر که در دنیای فانی زاد عقبی جمع کرد                        قسمت امروز خورد و دل ز فردا جمع کرد
هر که در دولت نبیند پیش پای خویش را                          گر سراپا چشم گردد پا به دولت می زند
هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند                   عقده ای کز پیچ و تاب زلف در دل ماند ماند
هر که در قید خودی ماند زمین گیر بود                           هر که بیرون رود از خود همه جا می باشد
هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کرد                   بی توقف از جهان رنگ و بو پرواز کرد
هر که دست خود کند پیش تهی دستان دراز                      بر امید میوه زیر سرو دامان وا کند
هر که را صائب متاع یوسفی در بار هست                           از هجوم مشتری آزار می باید کشید
هر که رد خلق می گردد قبول خالق است                       وقت آن کس خوش که ما را از نظر می افکند
هر که صائب شود از باده ی عرفان سرگرم                         هم چو خورشید در این دایره تنها گردد
گر نمی آیی برون از خود به استقبال مرگ                        گردنی چون شمع در راه صبا باید کشید
هر که یابد لذت تنها روی و بی خودی                      همرهان را می کند در خواب و از خود می رود
هر لاله ای که از جگر سنگ می دمد                          دامن به آتش دل فرهاد می زند
هر مشکلی که هست، گرفتم گشود عقل                     ره در حقیقت دل انسان که می برد؟
هر نگاهی محرم رنگ لطیف عشق نیست                        پرده ای از اشک بر رخسار می باید کشید
هر نوا سنجی که سر در زیر بال خود کشد                     خلوتش چون غنچه صائب در خزان پر گل شود
هرگز نشود تیر کج از زورِ کمان راست                        ما را چه خیال است که ارشاد توان کرد؟
هم چو خورشید به ذرات جهان گرم درآی                     گر تو را روی زمین زیر نگین می باید
هم چو کبک وحشی از پیش ره سیلاب عشق                  کوه با آن صبر و تمکین بی تأمل می پرد
همان سرگشته چون موج سرابم در بیابانها                  به جای سبزه خضر از رهگذار من اگر خیزد
همت از پیر مغان جوی که چون کار افتد                       کار تیغ دو دم از از قد دوتا می آید
همت از دیده ی خون بار طلب کن صائب                        سرو دایم به لب آب روان می باشد
همت فرو نیارد سر پیش تنگ چشمان                           کی تیغ کوه سیراب از آب چاه گردد؟
همه آهو نگهان بر سر مجنون جمع اند                        چشم بد دور، نظر باز چنین می باید
همین بس شاهد یکرنگی معشوق با عاشق                      که بلبل عاشق است و گل گریبان پاره می سازد
هنرمندی ندارد عاقبت، زحمت مکش صائب                 که دست خود به خون از کار شیرین کوهکن شوید
هیچ جا زیر فلک قابل آرام نبود                                   این صدف گوهر محبوس مرا غلتان کرد
هیچ مشکل نیست نگشاید به آه نیم شب                          خویش را صائب به زیر این لوا باید کشید