جان مشتاقان نمی سازد به زندان بدن                          وحشی ما زود بر دامان صحرا می زند
جای حیرت نیست، خرمن ها تمام از دانه ای است              تخم مهر ما اگر زان خال گندم گون فُزود
جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟                            دامن جان مرا زین ته دیوار کشد
جز این که از ته دل در دعا برآرم دست                          دگر ز دست و دل من چه کار می آید؟
جز این که خون خورد و بر جگر نهد دندان                     به این گهر نشاناسان دگر گهر چه کند؟
جز من که باغ خویشتن از خانه کرده ام                    در نوبهار سر به گریبان که می برد؟
جسم آتش نفسان خرج زبان می گردد                     صرفه ی شمع در آن است که  خاموش  شود
جگر سوخته را ناله ی گرم است علاج                             حشرِ خاکستر من شعله ی آواز کند
جگر غنچه ز هم صحبتی خار گداخت                       غم به دل های سبکروح گران می باشد
جلوه ای از قامتش صائب جهانی را بس است                     عالمی نخجیر از یک تیر بر هم می خورد
جلوه ی دنیا بود در دیده اش موج سراب                    هر که را صائب در این عبرت سرا بینا کنند
جماعتی که ز روز حساب آگاه اند                               نفس شمرده تر از صبحگاه می دارند
جمعی که بسته اند نظر صائب از جهان                          از خارزار روی به گلزار کرده اند
جمعی که چون حباب هوای جوی گشته اند                      خود را به هیچ و پوچ گرفتار کرده اند
جمعی که زیر خاک دل پاک می برند                        با خود بهشت را به ته خاک می برند
جنون و عقل مکرر شده است، راه دگر                      میان عقل و جنون اختیار باید کرد
جویای نامه های سیاه است ابر فیض                          آیینه ی گرفته به پرداز می رسد