کار چون افتاد شیرین، کارفرما می شود                            تیشه ی فرهاد ممکن نیست سر بالا کند
کار خس نیست عنان داری آتش صائب                            زهره ی کیست سر راه به جانان گیرد؟
کار دل ها نشود بی نفس گرم تمام                                 ماه از خویش محال است منور گردد
کار ما اکنون به لطف بی گمانت بسته است                       کآن چه می بایست کردم، سعی ما یکباره کرد
کاروان شوق هیهات است از هم بگسلد                            موج در هر جنبشی آغوش دیگر وا کند
کام حرص است که از شهد نگردد شیرین                         ورنه قانع ز نی خشک شکر می چیند
کباب همت مردانه ی زلیخایم                                       که یوسف از چَهِ کنعان به جای آب کشید
کجا مقیّد همراه می شود صائب؟                                   سبکروی که چو خورشید فرد می خیزد
کدام دیده ی بد در کمین این باغ است؟                         که بی نسیم، گل از شاخسار می ریزد
کدام ذکر به این ذکر می رسد صائب؟                             که آدمی نفس خویش را شمار کند
کرد حلاجی کمانِ دار عبرت پنبه اش                              هر تُنَک ظرفی که چون منصور کشف راز کرد
کرد دودش روزن چشم غزالان را سیاه                             آتشی کز روی لیلی در دل مجنون فتاد
کسی برون سر از این بحر بیکرانه کند                              که سر به ارّه ی پشت نهنگ شانه کند
کسی که خیمه برون زد ز خویش چون مجنون                   سیاه خیمه اش از دیده ی غزال شود
کسی که دید خدا را به دیده ی عظمت                            گناه اندک خود را عظیم می داند
کسی که می طلبد عقل از این سبک مغزان                       ز سرو میوه و از بید بار می خواهد
کشد از غفلت مردم دلِ آگاه ملال                                   بارِ یک قافله را قافله سالار کشد
کشیدم پا به دامان تن آسانی، ندانستم                            که عاشق را دلی لرزان تر از سیماب می باید
کف بی مغز نتواند به لنگر کرد دریا                                 سر آشفتگان پوشیده از دستار کی گردد؟
کفر نعمت بود از جنت اگر یاد کند                                   دیدن روی تو آن را که میسر گردد
کم نگردد فیض حسن از پرده داری های شرم                     شمع در فانوس نور خود به محفل می دهد
کمند جاذبه ی مقصد است مردان را                                ز دست خویش عنانی چو وا گذاشته اند
کنار بام حوادث مقام راحت نیست                                   تلاش مرتبه ی اعتبار نتوان کرد؟
کند جمعیت دنیا فساد نفس را ظاهر                               که این مکّاره از بی چادری مستور می باشد
کند معشوق عاشق را چو سوز عشق کامل شد                    که چون پروانه در گیرد چراغ انجمن گردد
کنم چو ریگ روان نرم نرم راهی قطع                              جرس نیم که به چندین زبان کنم فریاد
کنند پر دهنش را ز گوهر شهوار                                    دهان هر که بجا چون صدف گشاده شود
کوه غم بار به دل نیست طلبکار تو را                               که سبک سیر شود سیل چو سنگین گردد
که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟                      کدامین دست را دیدی که دایم در حنا ماند؟
کی به وصل از سینه ی عاشق تمنا کم شود؟                      نیست ممکن تشنگی از آب دریا کم شود
کی دل سالک سرگشته به جا می باشد                             حرکت لازمه ی قبله نما می باشد
کی رسد مهلت ناز تو به هر بال نیاز؟                                 که تو را هر سر مو بر دگری ناز کند
کی زلیخا را منور بوی پیراهن کند؟                                  شمع هیهات است پای خویش را روشن کند