دیشب خبرت هست که در مجلس اصحاب                                          تا روز نخفتیم من و شمع جگر تاب
یاد باد آنکه بروی تو نظر بود مرا                                                                   رخ و زلفت عوض شام و سحر بود مرا
یاد باد آنکه ز نظاره رویت همه شب                                                               در مه چارده تا روز نظر بود مرا
یاد باد آنکه ز رخسار تو هر صبحدمی                                                             افق دیده پر از شعله خور بود مرا
ای باغبان بگو که ره بوستان کجاست                                            در بوستان گلی چو رخ دوستان کجاست
حدیث عشق ز ما یادگار خواهد ماند                                                بنای شوق ز ما استوار خواهد ماند
کنون که کشتی ما در میان موج افتاد                                            سرشک دیده ز ما برکنار خواهد ماند
گفتا تو از کجایی کآشفته می‌نمایی                                              گفتم منم غریبی از شهر آشنایی
گفتا سر چه داری کز سر خبر نداری                                       گفتم بر آستانت دارم سر گدایی
گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی                                       گفتم که خوش نوایی از باغ بینوایی
گفتا ز قید هستی رو مست شو که رستی                          گفتم به می پرستی جستم ز خود رهایی
گفتا جویی نیرزی گر زهد و توبه ورزی                                 گفتم که توبه کردم از زهد و پارسایی
گفتا به دلربایی ما را چگونه دیدی                                       گفتم چو خرمنی گل در بزم دلربایی
گفتا من آن ترنجم کاندر جهان نگنجم                           گفتم به از ترنجی لیکن به دست نایی
ای که هر دم عنبرت بر نسترن چنبر شود               سنبل از گل برفکن تا خانه پر عنبر شود
از هزاران دل یکی را باشد استعداد عشق                تا نگویی درصدف هر قطره‌ای گوهر شود
هر که را وجدی نباشد کی بغلتاند سماع                   آتشی باید که تا دودی بروزن برشود
چشم را در بند تا در دل نیاید غیر دوست              گر در مسجد نبندی سگ به مسجد در شود
از دو عالم دست کوته کن چو سرو آزاده‌وار             کانکه کوته دست باشد در جهان سرور شود
نور نبود هر درونی را که در وی مهر نیست         آتشی چون برفروزی خانه روشن‌تر شود
مؤمنی کو دل به دست عشق بت‌رویی سپرد          گر به کفر زلفش ایمان آورد کافر شود
می‌نویسم شعر بر طومار و می‌شویم به اشک          برامید آنکه شعر سوزناکم تر شود
همچو صبح ار صادقی خواجو مشو خالی ز مهر         کانکه روز مهر ورزیدست نیک اختر شود
تو چه معنی لطیفی که مجرد از دلیلی                                         تو چه آیتی شریفی که منزه از بیانی
ز تو دیده چون بدوزم که تویی چراغ دیده                           ز تو کی کنار گیرم که تو در میان جانی
همه پرتو و تو شمع همه عنصر و تو روحی                             همه قطره و تو بحری همه گوهر و تو کانی
چو تو صورتی ندیدم همه مو به مو لطایف                             چو تو سورتی نخواندم همه سر به سر معانی
به جز آه و اشک میگون نکشد دل ضعیفم                          به سماع ارغنونی و شراب ارغوانی
دل دردمند خواجو به خدنگ غمزه خستن                          نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانی
ز تو با تو راز گویم به زبان بی‌زبانی                                          به تو از تو راه جویم به نشان بی‌نشانی
چه شوی ز دیده پنهان که چو روز می‌نماید                                رخ همچو آفتابت ز نقاب آسمانی