خاطر مردم آزاده پریشان نشود                                از خزان سرو محال است که آزار کشد
خاکساری سایه را باشد حصار عافیت                          چرخ نتواند ستم بر مردم افتاده کرد
خاکساری می کند افتادگان را سرفراز                      وقت آن کس خوش  که این صندل به پیشانی کشید
خال موزون است هر جا بر لب دلبر فتاد                    هیچ جا بیجا نباشد هر که نیک اختر فتاد
خالی نگردد از گل بی خار دامنش                                  خاری اگر وطن به مقام رضا کند
خام اگر باشد خیال ما نه از تقصیر ماست                         دیگ ما از سردی ایام ناجوشیده ماند
خام دستانی که پشت پا به دنیا می زنند                          در حقیقت دست رد بر ذات عقبی می زنند
خانه ی دنیا به عینه خانه ی آیینه است                        هر چه هر کس آورد با خود، همان را می برد
خانه ی هر که به اندازه بود چون زنبور                           همه ایام حیاتش به حلاوت گذرد
خرابی های ظاهر حافظ دیوانه می باشد                            که گنج آسوده از تاراج در ویرانه می باشد
خرج روی سخت آهن شد به اندک فرصتی                    خرده ی چندی که در دل سنگ خارا جمع کرد
خرد چون کودکان با خاکساری الفتی دارد                        وگرنه عشق کی با کعبه و بتخانه می سازد
خس و خاشاک به دریا نرسد بی سیلاب                          سر فدای قدم سیمبری باید کرد
خسیس تر ز جهان آن خسیس طبعانند                        که دل به عشوه ی این بی وفا گذاشته اند
خشم ماری است که سرکوفته می باید داشت                   حرص موری است که در زیر زمین می باید
خضاب، پرده ی پیری نمی شود صائب                            به مکر و حیله خزان را بهار نتوان کرد
خضر دست هوسی می کند از دور بلند                       صائب آن نیست ز سرچشمه ی ساغر گذرد
خضر راهت گر کنند از راهزن ایمن مباش                       در خور بیداری این جا آب غفلت می دهند
خط آزادی است سرو و بید را بی حاصلی                      سنگ می بارد به هر نخلی که بار آور شود
خط آزادی گرفت است از گوشمال روزگار                     هر که روی خویش وقف سیلی استاد کرد
خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود                                از خامشی هزار زبان یک سخن شود
خموش باش که چون خامه ی پریشان روی                       به حرف و صوت دل خود سیاه نتوان کرد
خواب را بستر بیگانه پریشان سازد                                   جان آگاه در این عالم بیگانه چه کرد
خواب غفلت بند بر چشم و دلت بنهاده است                       ورنه اندر آستین توست ای مسکین کلید
خواب هر کس ز خیال تو پریشان گردد                             زلف شب در نظرش سنبل و ریحان گردد
خواهد رسید رتبه ی صائب به«مولوی»                             گر«مولوی» به رتبه ی «عطار» می رسد
خود نمایی لازم افتادست درد عشق را                             لاله نتوانست داغی در جگر پنهان کند
خودنمایی نبود شیوه ی روشن گهران                               چون زره گوهرشان زیر قبا می باشد
خودی سرگشته دارد راه پیمایان عالم را                          ز خود هر کس که پا بیرون گذارد رهنما گردد
خوش است داغ که از لخت دل  بر آرد دود                       همین چو لاله ورق را سیاه نتوان کرد
خوش آن که گل از این باغ خنده رو گذرد                     چو برق بر خس و خاشاک آرزو گذرد
خون ریز تر زتیغ بود نیشِ رگ شناش                           از دوستان زیاده ز دشمن حذر کنید
خون عرق کردم ز دست و پای بیتابی زدن                       تا چو قربانی سر و کارم به حیرانی کشید
خون گرم است علاج دهن شکوه ی زخم                       رخنه ی دل ز می ناب به هم می آید
خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد                           در حضر فکر سرانجام سفر باید کرد
خویش را زین تن خاکی به بصیرت بشناس                     که ز هم آینه و عکس جدا می باشند