لب اگر از لب پیمانه ی می برداری                               نفس پاک تو جان بخش چو عیسی گردد
لب تو سوخت دل عالمی، مگر ایزد                                نمک ز شور قیامت در این نمکدان کرد؟
لباس عاریتی دور کن که دریا را                                   کمر ز موج و کلاه از حباب می باید
لباس غنچه تنگی می کند بر خنده ی گلها                      فلک دانسته اهل عشق را غمناک می دارد
لرزد دلم ز قامت خم هم چو برگ بید                             دیوار پی گسسته پناه کسی مباد