پا کشیدن مشکل است از خاک دامنگیر عشق                  هر که را چون سرو این جا پای در گل ماند ماند

پاک کن از سخن پوچ دهان را صائب                                 لقمه ی کام صدف درَ ثمین می باید

پای بر سر می گذارد سرکشان خاک را                            هر که چون گل پیش خار و خس سپر می افکند

پای خوابیده محال است به معراج رسد                       چشم خودبین چه خیال است خدا بین گردد

پای شکسته گر چه به جایی نمی رسد                          آه شکستگان به اثر زود می رسد

پرتو خورشید چون تیغ از نیام آرد برون                    ذره را در سینه دل خواهی نخواهی می تپد

پرتو شمع محال است به روزن نرسد                             دل چو روشن شود اعضا همه بینا گردد

پرده پوشی عشق عالم سوز را رسوا کند                                پرده ی طبخال تب را بیشتر رسوا کند

پرده ی غفلت شود از نرمی بستر زیاد                                    پای خواب آلود را بیدار کی دامن کند؟

پروانه سبق برد به بلبل به خموشی                                       حیف است که کردار به گفتار فروشند

پس از کشتن چه حاصل گریه کردن بر سر خاکم؟               که بی حاصل بود ابری که بی هنگام می بارد

پشت بر گل کرد شبنم، دید تا خورشید را                            صحبت زود آشنایان زود بر هم می خورد

پشیمانی ندارد جان به آن جان جهان دادن                           یکی صد می شود آن زر که صرف کیمیا گردد

پنبه ی داغش بود ناف غزالان ختن                                  هر که را زنجیر زلف یار سودایی کند

پنجه کردن با زبر دستان ندارد حاصلی                        سیل چون آمد در کاشانه می باید گشود

پوچ مغزانی که بر گفتار می آرند زور                           خرمن خود را به دست باد پیما می دهند

پیروی های خَضِر ما را بیابان مرگ کرد                          ای سزای آن که در دنبال شهرت می رود

پیش از آن دم که شود تکمه ی پیراهن خاک                    سر از این خرقه ی نُه توی به در باید کرد

پیش از آن کز سیل گردد دست و پای سعی خشک                    رخت خود بیرون از این ویرانه می باید کشید

پیش از آن کین قفس تنگ به هم درشکند                  فکر بالیّ و سرانجام پری باید کرد

پیش دریا آبروی خود چرا ریزد صدف؟                           قطره ای دارد گداهی، ابر نیسان می دهد

پیشتر زان که شود کشتی تن پا به رکاب                             کشتی فکر در این بحر خطر باید کرد

پایکش چون کعبه در دامن که در ملک وجود               هر که در دامن کشد پا قبله ی عالم شود

پوشیده چشم می گذرد از عزیز مصر                        آیینه ای که چشم به روی تو وا کند