چون تیغ به دست آری، مردم نتوان کشت               نزدیک خداوند بدی نیست فرامشت
چهار چیز مر آزاده را زغم بخرد: تن درست و خوی نیک و نام نیک و خرد
هر آن که ایزدش این چهار روزی کرد سزد که شاد زید جاودان و غم نخورد
بوی جوی مولیان آید همی                                                              یاد یار مهربان آید همی
هر که نامخت از گذشت روزگار                                                                          نیز ناموزد ز هیچ آموزگار
تا جهان بود از سر مردم فراز                                                             کس نبود از راز دانش بی‌نیاز
مردمان بخرد اندر هر زمان                                                                راز دانش را به هر گونه زبان
گرد کردند و گرامی داشتند                                                                  تا به سنگ اندر همی بنگاشتند

 

دانش اندر دل چراغ روشنست                                                                     وز همه بد بر تن تو جوشنست
زمانه، پندی آزادوار داد مرا                                                                 زمانه، چون نگری، سربه سر همه پندست
به روز نیک کسان، گفت : تا تو غم نخوری                                          بسا کسا که به روز تو آرزومندست
زمانه گفت مرا : خشم خویش دار نگاه                            کرا زبان نه به بندست پای دربندست
کسی را که باشد بدل مهر حیدر                                 شود سرخ رو در دو گیتی به آور
گر بر سر نفس خود امیری، مردی                                                            بر کور و کر ار نکته نگیری، مردی
مردی نبود فتاده را پای زدن                                                                     گر دست فتاده‌ای بگیری، مردی