راحت و رنج به اندازه ی هم می باید                             شب کوتاه به مزدور به تلخی گذرد
راز ما از پرده ی دل عاقبت بیرون فتاد                          غنچه بوی خویش را تسخیر نتوانست کرد
راه پیمایی نگردد جمع با آسودگی                               هر که را دامن ته دیوار منزل ماند ماند
راه نجات جز ره باریک شرع نیست                              از ورطه ی صراط همین جا گذر کنید
ربوده است دلِ بدگمان قرار تو را                                 وگرنه قسمت هر کس جدا گذاشته اند
رتبه ی دیوانگی گر نیست بالاتر ز عقل                          داغ سودا را چرا بر فرق سر جا می دهند؟
رخی که دیده ی خورشید از او پر آب شده است                 چه لایق است به آیینه رو به رو گردد؟
رزق آن چنان خوش است که شیرین فتد به دست               زهر است روزیی که به یک بار می رسد
رشته ی طول امل  حرص می سازد دراز                         حرص هیهات است از پیران دنیا کم شود
رفت آن عهدی که خرمن بود رزق خوشه چین                  دانه امروز از دهان مور می باید کشید
رفت در بی خبری عهد جوانی افسوس                         تا به جا مانده ی هستی به چه عنوان گذرد
رفتار تو از آب روان گرد برآورد                                 رخسار تو خون در جگر لاله ستان کرد
رفتن از کوی خرابات مرا ممکن نیست                           مگر از کعبه رخ قبله نما برگردد
رقیب را نتوان مهربان به احسان کرد                             به طعمه کی سگ دیوانه آشنا گردد؟
رمزی است ز پاس ادب عشق که مرغان                         شب نوبت پرواز به پروانه گذارند
رنگ از چهره ی گل های هوس محو شود                       چون سهیل عرق شرم فروزان گردد
رنگ پرواز وداع از چهره ی گل یافتم                             چشم حسرت وا کن ای بلبل که فرصت می رود
رنگ ها در روز روشن می نماید خویش را                       از سیه کاری مرا موی سفید آگاه کرد
رو نمی سازد تُرُش صاحب طمع از حرف تلخ                    سگ ز حرص طمعه سوزن همره نان می خورد
روان تیره ی من آب خویش را صائب                                    مگر به لنگر استادگی زلال کند
روحی که شد لطیف چو شبنم در این چمن                  با صد کمند مهر به افلاک می برند
روزگار غنچه خسبی خوش کز استغنای فقر                    هم چو عنقا بوریای خود ز بال و پر کند
روی  سرو از سیلی بال تذروان شد کبود                        سنبل زلف تو تا پیوند با شمشاد کرد
روی تلخ بحر را گوهر تلافی می کند                              تلخی از معشوق شیرین کار می باید کشید
روی شکفته از سخن سخت ایمن است                         کی بر در گشاده کسی سنگ می زند
روی گرم لاله و آغوش گل زندان اوست                         هر که چون شبنم به فکر عالم بالا فتاد
ره هموار پیش دوربینان این خطر دارد                            که رهرو را ز پیش پای دیدن باز می دارد
رهایی نیست از موج حوادث بی قراران را                         ز بی تابی به بال و پر فزون این دام می پیچد
رهروان کعبه ی دل بی مروت نیستند                            کاروان را می کنند آگاه و غافل می زنند
رهش به کوچه ی زلف نگار افتاده است                          چنین که باد صبا مشک بار می آید
رهنوردانی که از خود راه بیرون برده اند                         خویش را فارغ از این وضع مکرر کرده اند
رهنوردانی که بردارند بار از دوش خلق                       سینه چون کشتی به دریا بی محابا می زنند