صاف دل محرم و بیگانه نمی داند چیست         
که به روی همه در آینه در باز کند
 
صائب از قید فرنگ عقل می گردد خلاص           
           هر که دین و دل به آن مشکین سلاسل می دهد
 
صائب اسباب جنونم همه آماده شده است             
     گوشه ی چشمی از آن زهره جبین می باید
 
صائب آن جمعی که تحصیل مروت کرده اند            
           سر اگر خواهد به خصم بی  مروّت می دهند
 
صائب آن جمعی که زخم زندگانی خورده اند            
          بی تامل سینه بر شمشیر قاتل می زنند
 
صائب به پای خویش زند تیشه بی خبر                  
          آن بی ادب که خنده به استاد می زند
 
صائب جماعتی که به صورت مقیدند                    
  لذت کجا ز معنی بیگانه می برند؟
 
صائب جماعتی که به معنی رسیده اند                
 حاشا که التفات به آب بقا کنند
 
صائب جماعتی که ز می دست شسته اند           
    ساغر ز دست ساقی کوثر گرفته اند
 
صائب روا مدار که بیت الحرام دل                  
  از فکرهای بیهده بیت الصّنم شود
 
صائب ز آگهی است که دریا کشان عشق             
         عادت به خامشی چو لب جام کرده اند
 
صائب سیاه شد دلم از کثرت گناه                      
 این ابر تیره پرده ی ماه کسی مباد
 
صائب غم لباس به تن پروران گذار                   
      در زیر یک نمد به سر آیینه می برد  
 
صائب کسی که بگذرد از سر سپند وار                  
          خود را به قلب شعله دلیرانه می زند
 
صائب مکش سر از خط تسلیم زینهار                   
     کآرام در مقام رضا موج می زند
 
صائب مکن ز چرخ شکایت که عارفان            
  از سیر گلخن آینه ی پاک می برند
 
صبح دارد خنده بر اختر فشانی های چرخ            
            زخم چون کاری بود از بخیه در هم کی شود؟
 
صبر را حوصله ی جنبش مژگان تو نیست              
          پیش شمشیر قضا سینه سپر نتوان کرد
 
صبر کن بر نفس گرم خود ای تشنه جگر              
           که چو دل آب شود چشمه ی حیوان گردد
 
صبر نتوانست پیچیدن عنان راز عشق               
              این شرر آخر برون از سینه ی خارا فتاد
 
صحبت پیر و جوان راست نیاید با هم                 
            تیر یک لحظه در آغوش کمان می باشد
 
صحبت روشن ضمیران جسم ها را جان کند             
        کوه را برق تجلّی آتشین جولان کند
 
صحبت زنده دلان جو که گران قدر شود                
           آبِ بی قیمت اگر در دلِ گوهر گردد
 
صحبت یاران یک دل رهنمای مطلب است              
         آب ها یک جا شوند و روی در دریا کنند
 
صدا بلند نسازد ز من کشاکش دهر               
کمان نیَم که ز زورآوران کنم فریاد
 
صفای باطن اگر چون صدف به دست آری           
 ز آب دیده ی نیسان گهر توانی کرد
 
صفای ظاهر از دل کی زداید زنگ باطن را              
          همان دود از نهاد شمع کافوری سیه خیزد