با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش است                                                   با دهان خشک مردن بر لب دریا خوش است
   نیست پروا تلخکامان را ز تلخیهای عشق                                                  آب دریا در مذاق ماهی دریا خوش است
هر چه رفت از عمر، یاد آن به نیکی  می‌کنند                                             چهرهٔ امروز در آیینهٔ فردا خوش است
برق را در خرمن مردم تماشا کرده است                                    آن که پندارد که حال مردم دنیا خوش است
هوا چکیده ی نورست در شب مهتاب                                    ستاره خنده ی حورست در شب مهتاب
سپهر جام بلوری است پر می روشن                                            زمین قلمرو نورست در شب مهتاب
آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جا                                                   از جوانی حسرت بسیار می‌ماند به جا
آه افسوس و سرشک گرم و داغ حسرت ست                   آنچه از عمر سبک‌رفتار می‌ماند به جا
پیوسته است سلسله مو‌ج‌ها به هم                                    خود را شکسته، هر که دل ما شکسته است
با بـــد گهـــر میامیز، تا بـــد گهر نگـــردی                                       سراب دارد، آبی که در شراب است
آن کس که بَدَم گفت، بدی سیرت اوست                                   و آن کس که مرا گفت نکو، خود نیکوست
آن کس که بَدَم گفت، بدی سیرت اوست                                   و آن کس که مرا گفت نکو، خود نیکوست
عنان به دست فرومایگان مده، زنــهار                                                      که در مصالح خود خرج می کنند تو را
زان پیشتر که عدل الهی به انتقام                                                                   از خون من نگار کند پنجۀ عقاب
در سایۀ همای شفاعت مرا بگیر                                                                      تا سر برآورم ز گریبان آفتاب
دشمن خانگی از خصم برونی بتر است                                                       بیشتر شکوه یوسف ز برادر باشد
من نه آنم که به تیغ از تو بگردانم روی                                         امتحان کن به دو صد زخم مرا بسم الله
دود اگر بالا نشیند، کسر شأن شعله نیست                             جای چشم ابرو نگیرد،گر چه او بالاتر است
من از بی‏‌قدری خار سر دیوار دانستم                                     كه ناكس كس نمی‏گردد از این بالانشینی‌ها
تار و پود عالم امکان به هم پیوسته است                            عالمی را شاد کرد آنکس که یک دل شاد کرد
کدام دیده بد در کمین این باغ است                                     که بی نسیم، گل از شاخسار می‌ریزد
در کارخانه ای که ندانند قدر کار                                                            از کار، هر که دست کشد، کاردان تر است
هست امید زیستن از بام چرخ افتاده را                                                       وای بر آن کس کز اوج اعتبار افتاده است