ابتدای سخن به نام خداست                                                                  آنکه بی مثل وشبه وبی همتاست
ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی                                          نروم جز به همان ره که توام راهنمایی
همه درگاه تو جویم، همه از فضل تو پویم                          همه توحید تو گویم که به توحید سزایی

تو حکیمی، تو عظیمی، تو کریمی، تو رحیمی                                تو نماینده فضلی، تو سزاوار ثنایی
بری از رنج و گدازی، بری از درد و نیازی                          بری از بیم و امیدی، بری از چون و چرایی  
بری از خوردن و خفتن، بری از شرک و شبیهی                  بری از صورت و رنگی، بری از عیب و خطایی
نتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجی                          نتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایی
نبد این خلق و تو بودی، نبود خلق و تو باشی                              نبجنبی، نه بگردی، نه بکاهی، نه فزایی
همه عزی و جلالی، همه علمی و یقینی                                 همه نوری و سروری، همه جودی و جزایی

همه غیبی تو بدانی، همه عیبی تو بپوشی                         همه بیشی تو بکاهی، همه کمی تو فزایی
سالها باید که تا یک سنگ اصلی ز آفتاب                              لعل گردد در بدخشان یا عقیق اندر یمن
ماهها باید که تا یک پنبه دانه ز آب و خاک                           شاهدی را حله گردد یا شهیدی را کفن
عمرها باید که تا یک کودکی از روی طبع                              عالمی گردد نکو یا شاعری شیرین سخن
دُرّ دریا تو چگونه به کف آری که همی                                                     به لب جوی چو اطفال هراسان باشی
ای بس که بجویی و مرا باز نیابی                                                           ای بس که بپویی و مرا باز نبینی
ای بس که بجویی و مرا باز نیابی                                                           ای بس که بپویی و مرا باز نبینی
چون ز خود بی‌خود شدی معشوق خود را یافتی                ذات هستی در نشان نیستی دیدن توان
چون من به خودی نیامدم روز نخست                 گر غم خورم از بهر شدن ناید چست
هر چند رهی اسیر در قبضه توست                         زین آمد و شد رضای تو باید جست
معشوق به سامان شد تا باد چنین باد                   کفرش همه ایمان شد تا باد چنین باد