علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را                                                                         که به ماسوا فکندی همه سایه هما را
دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین                                                                       به علی شناختم به خدا قسم خدا را
به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند                                                                            چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را
مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ                                                                    به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را
برو ای گدای مسکین در خانه علی زن                                                                            که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من                                                                     چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا
بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب                                                                              که علم کند به عالم شهدای کربلا را
چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان                                                                     چو علی که میتواند که بسر برد وفا را
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت                                                             متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را
بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت                                                             که ز کوی او غباری به من آر توتیا را
به امید آن که شاید برسد به خاک پایت                                                                    چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را
چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان                                                                    که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم                                                                         که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را
«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی                                                              به پیام آشنائی بنوازد آشنا را»
ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب                                                                          غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را                                                                        نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را
کنون با بار پیری آرزومندم که برگردم                                                                                به دنبال جوانی کوره راه زندگانی را
به یاد یار دیرین کاروان گم کرده رامانم                                                                             که شب در خواب بیند همرهان کاروانی را
بهاری بود و ما را هم شبابی و شکر خوابی                                                                          چه غفلت داشتیم ای گل شبیخون جوانی را
چه بیداری تلخی بود از خواب خوش مستی                                                                        که در کامم به زهرآلود شهد شادمانی را
سخن با من نمی گوئی الا ای همزبان دل                                                                              خدایا با که گویم شکوه بی همزبانی را
نسیم زلف جانان کو که چون برگ خزان دیده                                                                 به پای سرو خود دارم هوای جانفشانی را

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا                                                                                           بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا
نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی                                                                                 سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا
عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست                                                                                 من که یک امروز مهمان توام فردا چرا
نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم                                                                                            دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا
وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار                                                                                    اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا
ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت                                                          اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا
آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند                                                                    در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا
در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین                                                                                       خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

ای ماه کنعانی ترا یاران به چاه افکنده اند                                                                        در رشته پیوند ما چنگی زن و بالا بیا

عزیز دار محبت که خارزار جهان                                                                                      گرش گلی است همانا محبتست ای دوست

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی                                                                         کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی
هر کس آزار من زار پسندید                                                                                                 ولی نپسندید دل زار من آزار کسی

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی                                                                         آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی
کاهش جان تو من دارم و من می دانم                                                                         که تو از دوری خورشید چها می بینی

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی                                                                         تو بمان و دگران وای به حال دگران

شباب عمر عجب با شتاب می گذرد                                                                             بدین شتاب خدایا شباب می گذرد

به چشم خود گذر عمر خویش می بینم                                                                     نشسته ام لب جوئی و آب می گذرد

به خدا کافر اگر بود به رحم آمده بود                                                                       زآن همه ناله که من پیش تو کافر کردم