شب را تمام اگر نتوانید زنده داشت                           چون غنچه روی دل به نسیم سحرکنید
شب زنده دار باش که شبنم به آفتاب                               از آبروی دیده ی بیدار می رسد
شب زنده دار را دل، روشن چو ماه گردد                           از خواب روز دل ها، چون شب دراز گردد
شب مهتاب بود روز سیه در نظرش                                 دل هر کس که در آن طرّه ی شبگون گردید
شد از اشک پشیمانی شفقگون صبح را دامن                    سزای آن که از غفلت در این غمخانه می خندد
شد از کسب هوا قصر حباب از موجه ای ویران                  سرای شوخ چشمان یک نفس معمور می باشد
شد ز چشم شور دریا آب در کامش گره                          تا صدف لب پیش ابر نوبهاران باز کرد
شد سر منصور آخر گوی چوگان فنا                             میوه چون شد پخته خود را از شجر می افکند
شدم مقید دنیا ز تشنه چشمی ها                                 به دام خویش مرا موجه ی سراب کشید
شدم مقیم به دشت جنون، چه دانستم                             که موج ریگ روان کار تازیانه کند
شدی چو پیر ز اهل جهان کناری گیر                              که هر که مانده شود بار کاروان گردد
شرط عشق است که تا شور محبت باقی است                    زخم ناسور به دنبال نمکدان گردد
شرم رخسار تو گل ها را سراسر غنچه کرد                        پیش دیوان قیامت کیست دیوان وا کند
شعله ی آتش اگر سیلی خور خوی تو نیست                     از چه رو دائم چراغ از چشم گلخن می پرد
شفق خورشید تابان را کند از صبح مستغنی                     شهید عشق هیهات است محتاج کفن گردد
شکایت از ستم عشق اختیاری نیست                              به تازیانه ز آتش شرار می خیزد
شکست از سنگ اخوان گوهر بی قیمت یوسف                   حسد در مردم نزدیک بیش از دور می باشد
شکسته رنگ نگشتی ز عشق، ای بی درد                        ز عشق، چهره ی دیوار رنگ می بازد
شکوفه ای که ز طرف چمن هوا گیرد                            کبوتری است که پیغام یار می آرد
شکوه ی اهل دل از خلق نهان می باشد                        این عقیقی است که در زیر زبان می باشد
شمار مهره ی گل نیست کار زنده دلان                            به جای سبحه نفس را شمار بابد کرد
شور مرغان گلستان به جناح سفر است                           گل از آن فصل بهاران همه تن گوش شود
شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد                              از سر خُم خشت را آواره جوش باده کرد
شوری که در دل ماست شوقی که در سر ماست                از سنگ می تواند سرچشمه ها روان کرد
شهیدی را که چون ذوق شهادت مطربی باشد                  سبک روحانه زیر تیغ لنگردار می رقصد
شیخ شهر از گوشه گیری شهره ی آفاق شد                     سر به جیب خاک بردن دانه را رسوا کند