سادگی آینه را جوهر بینایی شد                               آخر از هیچ مدانی همه دانم کردند
سال ها سختی ایام کشیدم چو عقیق                             تا عزیزان جهان صاحب نامم کردند
سببش تنگی خانه است نه بی دردی ها                          از دل صائب اگر درد برون می آید
سبک از خوابِ گران جان عجل برخیزد                           بردباری که در این نشئه فزون بار کشد
سبک باری بود در خواب حمّال گران جان را                    اگر دارد حریص آسایشی، در گور می باشد
سبک سیر توکل کی پی هر رهنما گیرد؟                        زمین بی نیازی نیست ممکن نقش پا گیرد
سپر تیغ حوادث سپر انداختن است                                خاک شو تا دم شمشیر قضا برگردد
سپند آتش حسن تو را شماری نیست                              اگر یکی بنشیند هزار می خیزد
سپهر سفله که باشد که دست من گیرد؟                          ز خاک، مرد به امداد مرد می خیزد
سخت جانان بر حریر عافیت آسوده اند                             چون شرر روشن دلان از سنگ بستر کرده اند
سخن بجا چو بود می شود بلند مقام                                 کز اعتبار فتد چون نگین پیاده شود
سخن به مردم افسرده دل اثر چه کند؟                             به خون مرده تقاضای  نیشتر چه کند؟
سخن پاک بود در طلب سینه ی پاک                              که گهر در صدف پاک گهر می بندد
سخن را صاف خواهی لوح دل را صاف کن صائب                 که از آیینه طوطی بر سر گفتار می آید
سخن عشق کند در دل افسرده اثر                                 مرده در گور اگر زنده به تلقین گردد
سخن عشق محال است مکرر گردد                                بحر در هر نفسی عالم دیگر گردد
سر باختن درین سفر دور دولت است                              ورنه طریق عشق به پایان که می برد؟
سر به جیب خاک می باید کشیدن در خزان                     در بهاران بال و پر چون دانه می باید گشود
سر به دنبال جنون عشق نه، کاین باد دست                       وسعت خاطر بیابان در بیابان می دهد
سر بی مغز ز عمامه نگردد پر مغز                                  این نه عیبی است که پوشیده به سر پوش شود
سر رشته ی تأمل هر کس که داد از دست                     چون شمع صائب آخر سر در سر زبان کرد
سر گوهر به دامان صدف دیدم یقینم شد                     که تخم پاک، دهقان در زمین پاک می ریزد
سر و پا چشم شو تا دامن مطلب به دست آری               که زر چون حلقه گردد جای او در گوش می باشد
سرو از چمن برون به دل شاد می رود                          آزاده هر که می زید آزاد می رود
سرو را فاخته از نشو و نما مانع نیست                              فلک پیر به اقبال جوانان چه کند؟
سکندر می کند دریوزه ی آب خضر، غافل                         کز اکسیر قناعت آبرو آب بقا گردد
سماع اهل دل از روی شادمانی نیست                              سپند از سر آتش ز درد می خیزد
سنگ را سرمه کند گرمی نقش قدمش                            جذبه ی شوق تو آن را که گریبان گیرد
سنگ را نرم کند ساقی شیرین گفتار                                 خشکی زهد به این چرب زبانان چه کند؟
سنگلاخ آفرینش داشت با من کارها                                   بی خودی این راه ناهموار را هموار کرد
سوختم زافسردگی ها، آتشین رویی کجاست؟                       کز نگاه گرم شمع کشته را روشن کند
سودا ز بس چو شیشه مرا خشک کرده است                         بر پهلویم تپیدن دل سنگ می زند
سودای عشق ما را بی نام و بی نشان کرد                            از ما چه می توان برد، با ما چه می توان کرد
سوده شد از خوردن نان سر به سر دندان من                       دل همان از ساده لوحی ها غم نان می خورد
سیر انجام در آیینه ی آغاز خوش است                                دام را پیشتر از دانه نظر باید کرد
سیل بیکار است چون از خود بر آرد خانه آب                       نفس چون طغیان نماید بدتر از شیطان شود
سیل را خاشاک در زنجیر نتواند کشید                               در بهاران بند از دیوانه می باید گشود
سینه چون بی آرزو شد روضه ی جنت شود                         دل چو گردد آب کار چشمه ی کوثر کند
سیه دل شکوه از وضع جهان دارد، نمی داند                    که عالم یوسفستان می شود چون دل جلا گیرد