طایری را که ز دام تو رهایی جوید                                
    نقش بر بال و پرش چنگل شاهین گردد
 
طفل طبعان چون مگس بر شهد جان چسبیده اند       
         تلخ کامان جان شیرین را به رغبت می دهند
 
طمع مدار ز دندان ثبات در پیری                
       که این ستاره در صبحگاه می ریزد
 
طوفان طناب خیمه ی خورشید را گسیخت    
      شبنم بر این بساط چه خرگاه می زند
 
طی شد ایام برومندی ما در سختی                     
هم چو آن دانه که در زیر قدم سبز شود