طایری را که ز دام تو رهایی جوید                                     نقش بر بال و پرش چنگل شاهین گردد
طفل طبعان چون مگس بر شهد جان چسبیده اند                تلخ کامان جان شیرین را به رغبت می دهند
طمع مدار ز دندان ثبات در پیری                                     که این ستاره در صبحگاه می ریزد
طوفان طناب خیمه ی خورشید را گسیخت                         شبنم بر این بساط چه خرگاه می زند
طی شد ایام برومندی ما در سختی                                   هم چو آن دانه که در زیر قدم سبز شود