یا چو مردان گام می باید زدن در راه عشق                       یا ز پای رهنوردان خار می باید کشید
یاد رخسار لطیف تو عجب اکسیری است                         که غبار دل ازو سنبل و ریحان گردد
ید بیضاست در روشن گری لطف عزیزان را                     غبار از دیده ی یعقوب بوی پیرهن شوید
یک جهت گر شده ای در سفر یکتایی                     صائب از هر دو جهان قطع نظر باید کرد
یک ساعت است گرمی هنگامه ی نشاط                        دور هلال عید به سر زود می رسد