ز اتفاق شود دشمن ضعیف قوی               
که مور در نظر از اجتماع، مار شود

 

ز احوال هواداران مشو غافل ز بسیاری             
       که از هر ذره خورشید جهان آرا خبر گیرد

 

ز انتقام حق ایمن نمود دشمن را                  
   ز خصم هر که به زور خود انتقام کشید

 

ز آب گوهر نیکی به ابر برگردد                        
 به جان مضایقه با تیر یار نتوان کرد

 

ز آتشی که مرا در دل است هم چو سپند           
هزار ناله ی بی اختیار می خیزد

 

ز آه و ناله نشد چشم بخت ما بیدار                 
   به خواب مرگ نسیم سحر چه کار کند؟

 

ز برق انتقام ایمن مشو گر اهل آزاری               
     که آتش عاقبت در خانه ی زنبور می بارد

 

ز بس در خاکساری ریشه محکم کرده ام صائب          
  ز پا افتد اگر استاده ای دست مرا گیرد

 

ز بی دردان چه درد از دل شود کم دردمندان را؟           
   عیادت بیش بیمار مرا رنجور می دارد

 

ز پر فشانی پروانه غافل است آن کس              
   که اضطراب چراغ از نسیم می داند

 

ز تدبیر خرد عشق قوی بازو نیندیشد                
  زره سدّ ره این تیغ لنگردار کی گردد؟

 

ز ترک آرزو بر میزبان خود را گوارا کن                 
           که مهمان از فضولی بار صاحبخانه می باشد

 

ز تنگ گیری چرخ خسیس نزدیک است            
  که در گلوی هما صائب استخوان ماند

 

ز توحید آن چنان مستم که از هر جنبش خاری         
        به گوش من صدای خامه ی تقدیر می آید

 

ز تیغ برق دل ابر چاک چاک شدست                 
   به حسن شوخ سپرداری حیا چه کند

 

ز جان سیر است هر کس از حریم عشق می آید        
          که مهمان از سر خوان کریمان سیر برگردد

 

ز جرم بی عدد خویش غم مخور صائب            
  که ابر رحمت حق بی شمار می بارد

 

ز چاه تیره ی هستی، که خاک بر سر آن             
    عزیز مصر شوی گر سفر توانی کرد

 

ز چشم زخم حوادث نمی توان شد امن              
    امید را دل آگاه بیم می داند

 

ز چوب خشک گردد شعله ی بی باک سرکش تر        
          کجا از دار پروا عاشق بی باک می دارد؟

 

ز چهار موجه به ساحل رساند کشتی خویش             
           ز خلق هر که چو صائب کناره جو گردد

 

ز حسن عاقبت نومید نتوان شد به دل سختی          
             نه آخر ناقه ی صالح برون از سنگ می آید؟

 

ز خاک افسرده تر، از باد سرگردان ترم صائب        
               علاج درد من از آب آتش رنگ می آید

 

ز خجلت آب شوم چون به خاطرم گذرد             
              که کرده های مرا آن علیم می داند

 

ز خصم بردبار اندیشه بیش از تندخو دارد              
          گران زخم است هر تیغی که لنگر دار می باشد

 

ز خورشید درخشان است نعل سایه در آتش         
            زهی غافل که جا در سایه ی بال هما گیرد

 

ز دست مُمسکان آید به سختی خرده ای بیرون      
           ز روی سخت آهن این شرار از سنگ می ریزد

 

ز دیدار تو از یوسف زلیخیا مهر برگیرد              
              چراغ دیده ی یعقوب از روی تو در گیرد

 

ز راه درد توان یافت دردمندان را                  
                 پدر نمرده چه قدر یتیم می داند

 

ز روی گرم شیرین پرتوی گر کوهکن یابد               
          ز برق تیشه کوه بیستون را آب گرداند

 

ز سر نگذشته چون منصور نتوان حرف حق گفتن        
        که حرف راست را منبر ز چوب دار می باشد

 

ز سنگ، ناوک ابرام بر نمی گردد                       
              صلابت سخن سخت با گدا چه کند؟

 

ز صدق جستجو بی راهبر واصل به دریا شد             
           سبک سیر طلب را همت سیلاب می باید

 

ز عاشق حسن هیهات است در مستی شود غافل      
            کباب شمع از بال و پر پروانه می باشد

 

ز عیسی درد خود از ساده لوحی می کند پنهان         
          ز همدردان که درد خویش را مستور می دارد

 

ز غفلت خون تو را مرده است در جسم گران ورنه     
            به ذوق نیشتر خون در رگ بیمار می رقصد

 

ز غفلت رشته ی امید خود کوتاه می سازد              
           گدای کوته اندیشی که در ابرام می پیچد

 

ز فیض عام بالا چه در توانی یافت؟                
   تو را که کسب هوا بر کنار بام کشید

 

ز قرب زلف دل تنگ من گشاده نشد                    
 چو عقده باز ز دل دست رعشه دار کند؟

 

ز قعر گلخن هستی برآ به اوج فنا               
  که خنده از ته دل چون شرر توانی کرد

 

ز گریه بستگی کار دل زیاده شود                
 که تر چو شد گره سخت، بد گشاده شود

 

ز مرگ تلخ پروا نیست بی برگ و نوایان را          
  چراغ تنگ دستان خامشی را از هوا گیرد

 

ز مشت خار ما ای ابر رحمت سرگران مگذر        
   که با آن کثرت از هر موجه ای دریا خبر گیرد

 

ز وصف ذرّه بود بی نیاز، پرتو مهر                
   سخن بلند چو افتاد آفرین چه کند؟

 

ز هر گردش فلک بر خاک ریزد رنگ طوفانی        
           بنای عمر با این سیل ها محکم کجا ماند

 

ز همت ساخت عیسی بر سپهر چارمین منزل           
          کلید فتح گردون همت مردانه می باشد

 

زبان برگ گل از خون گرم بلبل سوخت              
               نه خون ماست که هر خار پایمال کند

 

زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند                      
                 داغ تو خیمه بر دل آگاه می زند

 

زخم عشاق محال است ز خنجر گذرد                  
              چه خیال است که مخمور ز ساغر گذرد؟

 

زمانه روی گل سرخ را برآتش داشت                
                 سزای آن که شکرخند بی غمانه کند

 

زمین یک قطعه ی لعل است از خون شهیدانش         
         هنوزش رغبت خون از خم فتراک می ریزد

 

زندگانی تلخ بر دریا شود هرگه صدف                    
         دست خود را باز پیش ابر نیسانی کند

 

زنگ هستی از دل ما برد ذوق نیستی                
                 عود ما آخر دم خوش در دل مجمر کشید

 

زنهار در کشاکش دوران صبور باش                      
             کز شکوه ی تو تیغ حوادث دو دم شود

 

زنهار لب به حرف طمع آشنا مکن                     
              گر چون صدف دهان تو را پر گهر کنند

 

زود خواهد طشتشان افتادن از بام زوال                
              مُهر خود چون آفتاب آن ها که بالا می زنند

 

زهی غواص کوته بین که پندارد ز نادانی             
              که در این نُه صدف آن گوهر یکدانه می باشد

 

زیر سپهر دست دعا موج می زند                    
  در خانه ی کریم گدا موج می زند